Klimaatverandering in de bijbelse theologie Interpretatie is een tijdschrift voor bijbelse theologie. Die theologie heeft een eigen taal, spiritualiteit en dynamiek. De verbindingen met het moderne leven, vooral in de […]

Afgelopen jaar studeerde Norbert Nagy aan de PThU met een focus op het onderzoek naar de historische Jezus. Een onderzoek voor de toekomst van de kerk, voor voorgangers en samenleving.

Ter voorbereiding op het najaarssymposium van het college van bijzonder hoogleraren over het thema Navolging: Worden als Christus Het symposium is gehouden op 14 november 2014 in Groningen. Met het thema […]

‘Zeg me wat je leest, en ik vertel je wie je bent.’ Deze uitspraak vat een belangrijk aspect van digitaal (bijbel)lezen samen: de route die iemand op de digitale snelweg aflegt, is traceerbaar. Wie online leest, vertelt ons dus iets over wie hij of zij is.

Over de Bijbel hebben veel mensen stellige ideeën. ‘Het beste zelf hulpboek voor de mens’, oordeelde schrijver Adriaan van Dis in een talkshowgesprek in 2016 op de dag dat de Bijbel, in de gedaante van de Nieuwe Bijbelvertaling, verkozen was tot ‘het belangrijkste boek’. Anderen zouden de Bijbel het liefst opgenomen zien op een lijst van verboden boeken. En tegelijk zijn er ook nog steeds vele duizenden Nederlanders die dagelijks de Bijbel lezen in het geloof dat dit niet zomaar een oud geschrift is maar het boek waarin God tot hen spreekt. De Bijbel maakt de tongen los.

Enkele overwegingen bij Prediker 3 In haar boeiende roman De profielschets – over het academisch gekonkel binnen een filosofische faculteit en over mooie en moeizame relaties binnen en buiten het […]

In Nehemia 9:5 roepen Levieten, nadat het volk Israël uit het boek van de wet van JHWH hun God is voorgelezen, het volk op om te staan en JHWHte zegenen. Een lang zegengebed volgt (9:6vv). Onduidelijk is echter waar dat waar eindigt. In 9:37 met de woorden: ‘Daarom zijn wij in grote benauwheid’ (NBG’51)? Of moet daar toch in elk geval 10:1[1] nog bij gerekend worden: ‘Op grond van dit alles sluiten wij een vast verbond en stellen het op schrift, en onze oversten, onze Levieten, onze priesters zetten hun zegel eronder’ (NBG’51)? De wij-groep van het gebed houdt namelijk niet op met spreken.

Leven in lockdown betekent niet meteen dat ik een stap zet op de weg naar binnen. Afstand houden van anderen heeft niet automatisch tot gevolg dat ik meer verbinding met mijzelf maak. In plaats van reflectie kijk ik meer televisie. Ik kijk zelfs Netflix, dat verslavende medium, waarvan ik ooit afscheid nam omdat ik niet tot mijn dood series wil kijken. Hoe goed gemaakt ook.

De kerk in Dolno Lukovo in Zuid-Bulgarije werd in 1806 binnen een week gebouwd. ’s Nachts, in het geheim, aan de rand van het dorp. Het is een laag, onopvallend gebouw, dat nog het meest weg heeft van een stenen schuur. Degene die de kerk vanbinnen beschilderd heeft, heeft met veel leedvermaak een knielende Turk afgebeeld met afgehakte handen, de armen opgeheven tot Christus. Bulgarije werd in die tijd overheerst door de islamitische Ottomanen. Kerkbouw was slechts in zeer uitzonderlijke gevallen toegestaan.