De aarde zit boordevol hemel

In de rubriek ‘Teksten voor onderweg’ willen we vanuit de redactie u woorden aanreiken om mee op weg te gaan in het pastoraat, in het bezoekwerk: een lied of gedicht, een gebed, met een korte toelichting. We hopen dat u het als bruikbaar waardeert…

De aarde zit boordevol hemel
en elke struik, hoe gewoon ook,
staat in lichterlaaie van God.
Maar enkel hij die het ziet
doet zijn schoenen uit.
De rest zit er omheen
en plukt bramen.

Elizabeth B. Browning

De eerste zin van dit gedicht gaat letterlijk altijd met me mee als ik onderweg ben. Het staat namelijk in mijn whatsapp-profiel – je weet wel, het korte tekstje dat onder of naast je naam staat. Dus elke keer als ik mijn mobiel in mijn jaszak of tas stop, reist de tekst ook met mij mee. En daar heeft Elizabeth B. Browning dit gedicht ook voor bedoeld, denk ik. Het is een constante herinnering aan Gods aanwezigheid in de wereld.

Elke keer als ik mijn mobiel in jaszak of tas stop, reist de tekst mee

Ik heb die herinnering nodig. En ik kan me zo voorstellen dat jij, en de mensen die je ontmoet als ouderling, als predikant, als buurvrouw of collega, die herinnering ook nodig hebben. Omdat we zomaar aan de brandende braamstruik voorbij kunnen lopen. Browning verwijst in haar gedicht uiteraard naar die wonderlijk brandende braamstruik in de woestijn, naar het moment dat Mozes God ontmoette. Het moment dat hij in de aanwezigheid van de Aanwezige mocht zijn en voor het eerst de Godsnaam hoorde. Heilige grond. Zomaar, middenin die woestijn van elke dag, in een doodgewone struik.

Dit gedicht herinnert mij om vol aandacht voor God de Aanwezige te leven. Met een antenne voor de hemel in het leven van alledag. Om vol aandacht, maar ook vol eerbied, mijn werk te doen, moeder te zijn, vriendin en aardbewoner. Om af en toe stil te staan, opmerkzaam te zijn en de overvloed, die God in heel de schepping heeft gelegd, te zien. Die herinnering is nodig, want voordat ik het weet, stamp ik met mijn schoenen dwars door die kwetsbare aanwezigheid heen. Smul ik van de vruchten, zonder rekening te houden met de struik waar ze vanaf kwamen, met de grond waar de struik in geworteld is en met de Maker van de grond, de struik, de vruchten en van mij.

Dus als ik weer eens mijn mobieltje pak, in een loos moment of om Heel Belangrijke Zaken te regelen, schiet dit gedicht me te binnen en kijk ik omhoog. Naar een avondlucht die in de fik lijkt te staan, naar knisperend blad op de grond. ‘De aarde zit boordevol hemel.’

Dank God, Hij is degene die alles in lichterlaaie kan zetten voor hen die het zien.