Groei
Het gaat beter met de economie in Nederland. De arbeidskrachten zijn niet aan te slepen. Of we van die groei in de kerk iets zullen merken, weet ik niet. Drie procent? Ik probeer er in ieder geval het beste van te maken.
Nu wil het geval dat ik vijftien jaar geleden voor een kerstspel in een van ‘mijn’ gemeentes een rookmachine heb aangeschaft bij de geluidsapparatuur die ik in de kerstperiode sowieso altijd meesleep. Men vond het effect zo leuk, dat ook het volgend jaar de rookmachine weer in het kerstspel werd geschreven. En het jaar daarop. En zo, tot op de dag van vandaag. Als een soort running gag komt altijd, aan het eind van het spel en onder veel geraas, een groot wit ondoordringbaar gordijn uit de een of andere hoek. Niet alleen deze rituele handeling is een blijvertje, zelfs de bemanning is consistent. Sido drukt al vanaf jaar één, als tienjarige op het groene knopje. Dit is zo ongeveer het enige waarvoor hij nog naar de kerk komt.
Mijn rookmachine is van vóór de draadloze afstandsbediening. En Sido klaagt altijd dat tien meter draad te kort is. Al is hij daardoor erg goed in het zich onzichtbaar maken: tussen de stoelen, in de preekstoel, tussen de figuren in de kerststal. Het is zelfs zo, dat ik soms denk, dat hij het vergeten is, omdat ik hem überhaupt nergens gezien heb…
Ik heb na de feestdagen mijn kerstmateriaal grondig opgeborgen. Ook de rookmachine. Bovendien wilde ik mijn geluidskabels eens opruimen. Sommige zijn stokoud, met stekkers die ik al twintig jaar niet meer in gebruik heb. Ik kwam nog een verlengkabel tegen die ik ooit gebruikte voor mijn bandrecorder. Weg ermee! Maar wacht eens even: die stekker past precies in de rookmachine! Ik heb meteen Sido gemaild: volgend jaar heb je vijf meter extra. Hij enthousiast: vijftig procent meer! Eindelijk, groei in de kerk. Witte rook.
We kijken nu al uit naar de volgende kerst!
