Missiologie
Vanwege de rol die de justitiepastor speelt in de spirituele belangstelling van gedetineerden, zoekt deze bijdrage naar een antwoord op de vraag hoe in het werkveld van het rooms-katholieke en protestantse justitiepastoraat spiritualiteit en detentie worden waargenomen en beschreven.
We leven in een uniek tijdsgewricht, ‘een teken des tijds’, dat maakt dat een radicale ommekeer vereist is. De kritische vragen die in Latijns-Amerika opkomen met betrekking tot Integral Mission, komen voort uit een sterk onderbuikgevoel van verontwaardiging over wat er aan de hand is met de evangelicale kerk op het continent.
Het schrijven van dit ‘portret’ voelt aan als een dialogue intérieure. Want hoewel ik me in mijn werk als manager en directeur bij Stek in Den Haag en het Straatpastoraat volop theoloog voel en hoewel ik me vanuit mijn geloof sterk geïnspireerd voel, vind ik het nooit makkelijk om drijfveren en visie op geloof en leven zomaar eventjes uit de doeken te doen. Er is geen vaste formule, waar ik zo op terug kan vallen. Dat heeft deels te maken met de positie van mijn werk: op de grens van stad en kerk.
In 1919 bracht paus Benedictus XV een apostolische brief uit, met een nieuwe missiestrategie, met nadruk op inheemse geestelijken en centrale financiering. Missie niet langer als bijproduct van het kolonialisme, maar als fundamentele opdracht voor de Kerk. Een Nederlandse pater, kardinaal Van Rossum, was de ghostwriter van ‘Maximum Illud’ (MI). Oktober 2019 is vanwege deze herdenking door Missio van de Rooms-Katholieke Kerk uitgeroepen tot Buitengewone Missiemaand.
Nepal heeft eeuwenlang tot die regio’s behoord waar het evangelie niet gehoord werd. De kerk in Nepal schrijft geschiedenis over hoe dat kan verkeren, dankzij door de Geest gedreven mensen.
Mogen christenen, mag de kerk bestaan en leven, mag zending wel plaatsvinden in een staat als Saoedi-Arabië en in de regio die de Golfstaten bestrijken? Jan Jongeneel belicht de invloed van Saoedi-Arabië als ‘hoeder van de islamitische normen en waarden’ en Wilma Wolswinkel beschrijft de mogelijkheden die christenen op het Arabisch schiereiland benutten om geloof te kunnen delen. schiereiland benutten om geloof te kunnen delen.
Er wonen nu ruim twintigduizend christelijke ‘Suryoye/Arameeërs/Syrischorthodoxen’ in Nederland, vooral in Twente. Ze komen uit Zuidoost-Turkije, de omgeving van het vroegere Antiochië. Hoe komt het dat er van het ‘oer-christendom’ in die contreien nauwelijks iets meer over is?
In de afgelopen honderd jaar lijken oude tegenstellingen in evangelische en oecumenische zending dankbaar overbrugd te zijn. Maar keren oude discussies over de betekenis van het heil niet in een nieuw gewaad terug?
Voltrekt het wonder van ‘door gesloten deuren binnenkomen’, zoals Jezus Christus in het Johannesevangelie, zich ook in onze tijd? Een bijdrage over open en niet-toegankelijke landen en hedendaags zendingsbeleid.
