Pastoraat

November is de maand van de dood. Allerheiligen, allerzielen, halloween en de laatste zondag van het kerkelijk jaar: eeuwigheidszondag. Het is een mix van christelijke en niet-christelijke tradities, met diverse historische achtergronden. Ze hebben gemeen dat we stil staan bij de dood, en in het bijzonder bij hen die ons – de levenden – zijn voorgegaan. Kerken geven daar heel verschillend aandacht aan en de rituelen die daarbij horen, zijn het terrein van de liturgen. In deze blog vooral een vijftal pastorale gedachten.

Wat zijn de grenzen van de huidige geestelijke gezondheidszorg? En welke onmacht en ethische dilemma’s brengt dit met zich mee? Welke rol speelt ‘hoop’ als er sprake is van onmacht? 5 november a.s. vindt het congres van het KICG hierover plaats.

Een uitvaart is een emotioneel en indringend gebeuren, dat de laatste tijd steeds meer ook persoonlijk en uniek moet zijn. Ook de kerkelijke uitvaart is sterk veranderd. Wat is nog het onderscheid met een seculiere uitvaart? Vragen voor dit themanummer, hier de inleiding.

Wie bepaalt de inhoud van de dankdienst voor het leven van een geliefde die is overleden? Mag je, vóór je dood al, je wensen kenbaar maken en erop vertrouwen dat je nabestaanden hier zorg voor dragen? Of heb je daar niets over te zeggen, en zijn het de nabestaanden die bepalen hoe de dankdienst ingevuld wordt?

Ook mensen die alleen in het leven staan, komen te overlijden. In Amsterdam werkt de straatpastor, om die mensen te begeleiden in leven en sterven. Voor hen worden – sobere en goedkope – gemeentelijke uitvaarten verzorgd. Ook worden de gestorvenen door de levenden elk jaar herdacht.

Een overzicht van handreikingen voor pastoraat in verschillende situaties en aan verschillende groepen. De meeste van deze handreikingen zijn gemaakt in opdracht van en uitgegeven door de Protestantse Kerk in […]

Pastorale zorg in de christelijk gemeente vertrekt vanuit een gedeeld verhaal, zo schreef ik in de vorige blog. Concreet gaat dat ook om de oude vraag naar de relatie tussen bijbel en pastoraat. In deze vraag zitten in elk geval drie lagen: een praktische, een pastoraal-theologische en een ecclesiologische.

Eerder wijdde theoloog-blogger Theo Pleizier een paar gedachten aan het pastoraat in kerkelijke gemeenten en parochies. Nu wijdt hij uit de inherent relationele aard van gemeentepastoraat: “Het staat in een relationeel verband, gaat om een gedeeld verhaal […]”

Hoe reageer je als pastor op een verhaal van seksueel misbruik? Slachtoffers vertellen wat ze hopen van een pastoraal gesprek en daar formuleert de auteur vijf lessen uit.