Praktische theologie

Een column, een verhaal van hoop, over de toekomst van de kerk. Het verhaal van de realist, de romanticus en de optimist.

Als de vraag voorligt ‘wat we met het kerkgebouw gaan doen’, kan dat een financiële, maar ook een andere reden hebben. In ieder geval is het een indringende vraag, die kerkenraad én gemeente sámen serieus hebben te nemen. Hoe doe je dat? Wat zijn de afwegingen?

Deze schets past bij Epifanie én de lijdenstijd. Epifanie: de verschijning van de Heer; er wordt vooral gedacht aan hoe de Heer op aarde wandelde in leven en (wonder)teken, in woord en wandel: zijn leven als getuigenis over wie God is, God zelf die mens werd. Om te lijden voor ons. In de Lutherse Dienstboeken zijn we dan al in de 70 dagen voor Pasen. Deze zondagen worden doorkleurd met het paars van de lijdenstijd. 

Provocatief pastoraat is het met humor en uitdaging, pastoraal begeleiden van mensen op grond van een warme onvoorwaardelijke acceptatie van de ander. De warmte geeft veiligheid, de humor geeft licht en lucht en de uitdaging roept naar voren (pro-vocare) – ook wie de provocatief pastor is. Zo kan er een ontmoeting ontstaan die knettert van leven.

Actueel: als je schaatsers als Irene Wüst of Kjeld Nuis boven zichzelf uit ziet grijpen naar zege, denk je ‘onnavolgbaar…’! Hoe kun je zulke helden, voorbeelden evenaren, bijbenen, laat staan inhalen? Ieder heeft zijn helden of voorbeelden, maar hoe ga je om met de drang tot bewondering of navolging?

’Seksuele voorlichting in Polen onder vuur,’ zo las ik 29 januari op NOS.nl.[1] Niet iets dat we nog niet wisten, denk je dan. Polen is niet het meest vooruitstrevende land als het gaat om de acceptatie van – ik noem maar even een dwarsstraat – homoseksualiteit en vrouwenrechten. Helaas niets nieuws onder de zon. Maar het tweede gedeelte van de kop trok echter mijn aandacht: ‘Lesmateriaal is geschreven door theologen.’

Er is geen schaarste als het om schaamte gaat. In de praktijk blijkt de drempel om bij financiële problemen om hulp te vragen nog steeds groot. Maar Gerrit van Dijk ziet voorzichtig perspectief in de kabinetsplannen over schulden.

Tegenwoordig is – gelukkig – autisme in de samenleving geen onbekend verschijnsel meer. Maar hoe is dat in onze kerkelijke gemeenten? Wat weten we ervan? Hoe gaan we daar met autisten om? Wat hebben zij aan ons – en wij aan hen?

De laatste 10 à 20 jaar zijn er in ons land heel wat nieuwe religieuze leefgemeenschappen gekomen. Dat maakt nieuwsgierig: waarom een leefgemeenschap? hoe leven de mensen daar? welke religieuze beleving of – uiting kenmerkt hen? Hier een verhaal ‘van binnen uit’