Prediking

De 5e zondag na Pasen heet Rogate: vraag! Deze aansporing om te bidden vinden we in Johannes 16:24. Jezus moedigt zijn leerlingen aan in zijn naam tot de Vader te bidden: ‘vraag het en je zult het ontvangen.’ Dit sluit aan bij Handelingen 1:14a, waar de leerlingen bij elkaar zijn en vurig en eensgezind bidden om de Heilige Geest.

Nadat Jezus op de dag dat Hij opstaat aan al zijn discipelen verschijnt en de instructie uit de Schrift hun een bevrijdend inzicht geeft, ontvangen ze de opdracht te getuigen en de belofte dat de Geest hun kracht zal geven. Op die opdracht leg ik de nadruk, hoewel het verleidelijk is dit compacte verhaal (‘een commissioning story’) na te vertellen.

Witte donderdag is de eerste van het zogeheten Paas-triduüm, de drie vieringen voorafgaand aan de Paasmorgen. Deze vieringen zijn eigenlijk één. Pas aan het eind van de Stille Zaterdag viering spreken wij na de verkondiging van de opstanding, de zegen uit.

De viering van Goede Vrijdag is de tweede van het Paastriduüm en gaat verder, waar we donderdag zijn gebleven. Traditioneel wordt er niet ‘gepreekt’ op Goede Vrijdag, maar leest men het lijdens-evangelie óf mediteert aan de hand van de kruiswegstaties óf de zeven kruiswoorden. 

Pasen is het feest van de volkomen vreugde. In een wereld waar de machten van het kwaad en de dood op allerlei manieren tastbaar is, viert en bezingt de kerk het geheimenis dat Jezus Christus de dood heeft overwonnen en dat God de wereld met zichzelf verzoend heeft.

Wie Goede Vrijdag en Pasen heeft gevierd staat voor de vraag wat dat betekent voor het leven van degene die Jezus volgt. Al voor zijn lijden spreekt Jezus over de tijd die erna komt, waar de leerlingen van Jezus de wereld ingaan om vrucht te dragen voor Hem. Het is de persoonlijke relatie waarin we tot Jezus staan die bepalend is voor deze tijd.

Veel gelijkenissen vertellen over Gods koninkrijk en ze eindigen met een verrassende wending die de hoorder, lezer, ons aan het denken wil zetten, tot een keuze wil uitnodigen of tot actie maant.

Deze schets past bij Epifanie én de lijdenstijd. Epifanie: de verschijning van de Heer; er wordt vooral gedacht aan hoe de Heer op aarde wandelde in leven en (wonder)teken, in woord en wandel: zijn leven als getuigenis over wie God is, God zelf die mens werd. Om te lijden voor ons. In de Lutherse Dienstboeken zijn we dan al in de 70 dagen voor Pasen. Deze zondagen worden doorkleurd met het paars van de lijdenstijd. 

Actueel: als je schaatsers als Irene Wüst of Kjeld Nuis boven zichzelf uit ziet grijpen naar zege, denk je ‘onnavolgbaar…’! Hoe kun je zulke helden, voorbeelden evenaren, bijbenen, laat staan inhalen? Ieder heeft zijn helden of voorbeelden, maar hoe ga je om met de drang tot bewondering of navolging?