Wereldkerk
Myanmar is een land van grote tegenstellingen en verdeeldheid, zowel godsdienstig als sociaal en economisch. Na de eerste vrije verkiezingen in bijna dertig jaar waren de verwachtingen onder de bevolking begin 2016 hooggespannen. Twee jaar later zijn die grotendeels de grond in geboord.
Nigeria is een van de meest complexe landen in Afrika. Christenen hebben er te maken met vervolging, met name in het overwegend islamitische noorden en midden van het land.
In 2002 leerde ik in Irak de dominicaan Yousif Thomas Mirkis kennen, nu inmiddels vier jaar Chaldeeuws-katholiek aartsbisschop van Kirkuk. Sindsdien ben ik er als vredeswerker vaker geweest en wat ik zie is een man die zich voortdurend inzet voor open relaties. Je kunt alleen maar leven en overleven als de relaties met ‘de buren’ goed zijn, is zijn credo.
Hoe communiceer je als christelijke organisatie over het werk in gesloten landen? Het is een vraag die volop speelt binnen zendingsorganisaties. Aan de ene kant is er de wens om mooie getuigenissen uit landen als Iran en Oezbekistan te delen met de achterban, tegelijkertijd wil je niet het risico lopen dat christenen ter plekke, zowel locals als expats, in de problemen komen.
Schering en inslag. Dat is het ontmoedigende beeld dat in de media opdoemt als het gaat om de moeiten, beperkingen en zelfs gruweldaden waar vrouwen wereldwijd mee te maken hebben. Juist in landen waar christenen het toch al moeilijk hebben vanwege hun geloof, gaat dit ook niet aan de kerk voorbij. Christenvrouwen hebben in zo’n maatschappelijke omgeving dubbele discriminatie te verduren, omdat alle vooroordelen jegens én hun geloof én hun sekse bij elkaar komen.
Op de recente ontmoeting van regeringsleiders van verschillende Europese en Afrikaanse landen die bijeenkwamen in Abidjan, Ivoorkust, werd intensief gesproken over het thema ‘migratie’, dat beide continenten, Europa en Afrika, bezighoudt. Als vanzelf ging de aandacht daarbij uit naar kolonisatie en neo-kolonisatie in Afrika.
‘In Afrika? Daar geloven ze nog in hekserij.’ Hoe ik mijn best ook doe, ik hoor het vaak zeggen op gemeenteavonden waar ik vertel over mijn werk op een theologische universiteit in Zambia, of als ik vertel over mijn onderzoek naar verhalen over satanisme in Zambia.
Onlangs maakte ik deel uit van een voorgangersreis naar Oeganda, voor de vijfde keer georganiseerd door TEAR. Wij waren één week te gast in dit land, dat wel ‘de parel van Afrika’ wordt genoemd, om te zien en horen hoe kerken daar omgaan met hun roeping om hun licht te laten schijnen voor de mensen.
Een vierjarig Amerikaans jongetje dat roept dat je je leven aan God moet geven, een elfjarig Braziliaans meisje dat mensen geneest, een ander Amerikaans jongetje van tien jaar dat vol passie spreekt over het bijbelboek Daniël. Kindpredikers, een fascinerend fenomeen dat opduikt over de hele wereld. Vooral in Brazilië groeien ze in aantal en opvallend is dat veel van hen uit de onderklasse of lagere middenklasse komen.
