Wereldkerk

Zending en gemeenschap, ziehier twee woorden die serieuze vragen oproepen in de Nederlandse context. Is zending eigenlijk niet erg arrogant? En geloof privé en persoonlijk? Is gemeenschap nog wel mogelijk in een maatschappij waar het autonome individu centraal staat? Hoe verhoudt een gemeenschap over grenzen heen zich tot de ongelijkheid en machtsverhoudingen, die voortvloeien uit het koloniale verleden van kerk en zending?

Achter een gebouw van meer dan honderd jaar oud, en in de marge van het lawaai van de stad, bevindt zich onze tuin. Dat hofje ontleent zijn naam aan een groot denker: Hugo Grotius of Hugo de Groot. Het is een van de vele hofjes van gemeenschapsleven in Amsterdam. Deze tuin is niet alleen een echte plaats, maar kan ook dienen als metafoor. Sommige van de mensen die er leven zijn christen. Er zijn bijna honderd bewoners, maar twaalf van hen zoeken het gemeenschapsleven bewuster op. Deze twaalf kijken met andere ogen naar de tuin.

Hoe kan zending eruit zien in een wereld van ongelijkheid, uitsluiting en competitie? Leidt zending niet per definitie tot relaties van macht, waarin kennis, geld, en sociaaleconomische structuren de bepalende factor zijn? Of is het mogelijk dat gemeenschappen wereldwijd elkaar nodig hebben, om in een wederzijds delen van gaven en behoeften samen te ontdekken dat Gods toekomst zich realiseert in zwakte? En hoe ziet dat er dan uit?

Hoe gaan kerken om met de online werkelijkheid waarvan wereldwijd in allerlei samenlevingen sprake is sinds het uitbreken van de pandemie? Op een internationale conferentie in mei 2021 naar kerk-zijn in tijden van corona (CONTOC) waren er naast overeenkomsten tussen kerken ook boeiende verschillen te zien.

Zesentwintig jaar geleden zette ik mijn eerste stappen in het onderwijs als docent wiskunde. Een prachtig vak om te onderwijzen aan prachtige jonge mensen. Als ik twee jaar geleden gehoord zou hebben van een idee om digitaal les te geven, waarbij de leerlingen vanuit huis hun lessen zouden volgen, zou ik dat idee naar het rijk der fabelen hebben verwezen.

‘Ik ga het niet hebben over God-en-de-pandemie, maar over de praktische kant van ons werk in een pandemie die ons makkelijker toegang heeft gegeven tot technologische ontwikkelingen’, zegt Corrie van der Ven, program officer van Kerk in Actie. We ontmoetten elkaar via Google Meet op een late vrijdagmiddag met een zonnetje en thee bij de hand. Het werd een interessant gesprek over kansen, die zich via de digitale snelweg aandienen op het vlak van missiologie en zending.

Hoe ziet de digitaliteit er wereldwijd in het kerkelijke domein uit? In vijf portretten wordt het thema ‘digitaliteit: vloek of zegen?’ praktisch uitgediept.

Onze idealen over hoe het publieke debat eruit moet zien, blijven gecompliceerd door de realiteit van hoe we ingebed zijn in machtsverhoudingen en systemische onrechtvaardigheid. Wat zijn de uitdagingen van ras voor witte theologen die deelnemen aan de Zuid-Afrikaanse publieke sfeer?

Onlangs verscheen er een rapport van de Raad van Europa over de positie van minderheden in Bulgarije. Ook al is er op verschillende terreinen flink vooruitgang geboekt, nog steeds worden Roma er gediscrimineerd. Er zijn nog altijd problemen op het gebied van scholing en hate speech blijft vaak onbestraft.