Wereldkerk

Al een aantal jaren bezoek ik regelmatig de collega’s op drie theologische faculteiten in Indonesië. Ik heb er lessen gegeven en bijgewoond, op conferenties papers gepresenteerd en aangehoord, en boeken en artikelen gelezen van Indonesische auteurs. Mijn beperking is dat ik het Indonesisch niet machtig ben, waardoor ik slechts toegang heb tot de Engelstalige boeken en artikelen. Daarvan zijn er overigens steeds meer.

Het Moluks wereldbeeld wordt gekenmerkt door harmonie met God, de levenden en de voorouders (lïvïng dead). In de beleving van Nederlandse studenten spelen de voorouders geen enkele rol. Tijdens een college Mis-siologie kregen Nederlandse en Molukse studenten theologie de opdracht om in gemengde groepjes met elkaar te discussiëren over de vragen: Wat is jouw wereldbeeld? Hoe past God daarin en hoe communiceert God vandaag de dag met jou? De eerste vijf minuten was het oorverdovend stil.

Onze omgeving en de media zorgen ervoor dat migratiescenario’s deel uitmaken van het leven van alledag. Er is geen regio in de wereld die niet te maken heeft met het fenomeen van de menselijke mobiliteit.

We leven in een uniek tijdsgewricht, ‘een teken des tijds’, dat maakt dat een radicale ommekeer vereist is. De kritische vragen die in Latijns-Amerika opkomen met betrekking tot Integral Mission, komen voort uit een sterk onderbuikgevoel van verontwaardiging over wat er aan de hand is met de evangelicale kerk op het continent.

Het schrijven van dit ‘portret’ voelt aan als een dialogue intérieure. Want hoewel ik me in mijn werk als manager en directeur bij Stek in Den Haag en het Straatpastoraat volop theoloog voel en hoewel ik me vanuit mijn geloof sterk geïnspireerd voel, vind ik het nooit makkelijk om drijfveren en visie op geloof en leven zomaar eventjes uit de doeken te doen. Er is geen vaste formule, waar ik zo op terug kan vallen. Dat heeft deels te maken met de positie van mijn werk: op de grens van stad en kerk.

In 1919 bracht paus Benedictus XV een apostolische brief uit, met een nieuwe missiestrategie, met nadruk op inheemse geestelijken en centrale financiering. Missie niet langer als bijproduct van het kolonialisme, maar als fundamentele opdracht voor de Kerk. Een Nederlandse pater, kardinaal Van Rossum, was de ghostwriter van ‘Maximum Illud’ (MI). Oktober 2019 is vanwege deze herdenking door Missio van de Rooms-Katholieke Kerk uitgeroepen tot Buitengewone Missiemaand.

Nepal heeft eeuwenlang tot die regio’s behoord waar het evangelie niet gehoord werd. De kerk in Nepal schrijft geschiedenis over hoe dat kan verkeren, dankzij door de Geest gedreven mensen.

Mogen christenen, mag de kerk bestaan en leven, mag zending wel plaatsvinden in een staat als Saoedi-Arabië en in de regio die de Golfstaten bestrijken? Jan Jongeneel belicht de invloed van Saoedi-Arabië als ‘hoeder van de islamitische normen en waarden’ en Wilma Wolswinkel beschrijft de mogelijkheden die christenen op het Arabisch schiereiland benutten om geloof te kunnen delen. schiereiland benutten om geloof te kunnen delen.

Er wonen nu ruim twintigduizend christelijke ‘Suryoye/Arameeërs/Syrischorthodoxen’ in Nederland, vooral in Twente. Ze komen uit Zuidoost-Turkije, de omgeving van het vroegere Antiochië. Hoe komt het dat er van het ‘oer-christendom’ in die contreien nauwelijks iets meer over is?