Uit de bijbel

Hebreeën 7, 15-28

Lucas 22, 66-71

Bij Matteüs en Marcus is er sprake van twee zittingen over de veroordeling van Jezus. De eerste ’s nachts wordt daar uitvoerig beschreven. De tweede zitting ’s morgens is de officiële zitting van de hele Hoge Raad. Bij Lucas is er alleen sprake van een zitting in de morgen. Wat hij daarover bericht komt in grote lijnen overeen met de zitting beschreven bij Matteüs en Marcus. De zitting in de nacht doet denken aan een overhaaste zitting waarin de oudsten en Schriftgeleerden allemaal naar het huis van Kajafas zijn gekomen. Hij is kennelijk nog in huiskledij, gezien het feit dat hij zijn kleren scheurt bij het horen van Jezus uitspraak dat hij Gods zoon is. Zijn officiële ambtsgewaad mag hij niet verscheuren.

Om het doodvonnis rechtsgeldig te maken moet er een officiële zitting zijn met een complete Hoge Raad. Maar het doodsvonnis staat al vast. De Hoge Raad twijfelt niet meer. Het gaat alleen om de rechtsvorm. Ze willen van Jezus zelf horen of de beschuldiging waar is, dan is de veroordeling rond. Als u de Messias bent, zeg het dan. Jezus geeft geen antwoord op die vraag, omdat uit de vraag de minachting voor hem en het recht blijkt. Dat zegt hij ook in zijn reactie.

Zijn toegift is meer, daar vragen ze niet om. Het is de uitspraak over de Mensenzoon die ter rechterhand van God zit. Het is de laatste keer dat hij zichzelf zo noemt. Op hun vraag verklaart Jezus met stelligheid dat hij Gods zoon is. Ze kunnen hun oren haast niet geloven: deze veroordeelde bekleedt zich met de hoogste waardigheid.

De Mensenzoon is Gods zoon. Een belijdenis, verklaring, die een bewijs wordt. Dan is hun constatering dat het bewijs, twee getuigen niet meer nodig zijn. Jezus zegt het zelf. Daarmee staat voor hen de overtreding vast.

Met de kinderen

Dit kindermoment is het derde in een serie van zeven voor de zondagen van de Veertigdagentijd en Pasen. Deze serie sluit aan bij lezingen uit Lucas en uit Hebreeën.

Thema is ‘Anders dan verwacht’.

In de kerk krijgen we elke week bericht van Maaike. Haar vader krijgt een nieuwe baan en Maaike moet waarschijnlijk verhuizen. Dit zorgt voor allerlei nieuwe en onverwachte situaties.

Om dit project helemaal te kunnen uitvoeren is een projectposter nodig en de muziek van het projectlied. De poster hangt alle zondagen in de kerk. In de poster worden deurtjes uitgeknipt of uitgesneden op aangegeven plaatsen. De deurtjes staan aan het begin van het project allemaal open. Achter de luikjes is paars papier geplakt. De tekening is dus niet in zijn geheel zichtbaar. Dat zal pas gebeuren op Pasen, als alle luikjes dicht zijn. Die paarse vlakken symboliseren de tijd van inkeer en bezinning, de lijdenstijd. Elke zondag gaat er één luikje dicht, wanneer de kinderen terugkomen in de kerk. Langzamerhand komt de afbeelding tevoorschijn.

Posters en projectlied zijn te bestellen via www.kinderdienst.nl. Daar is ook een powerpoint te zien van het project.

In de kerk

Bemoediging

V = voorganger KvdZ = Kind van de zondag

V: We vinden hulp en steun bij de Heer

KvdZ: die hemel en aarde gemaakt heeft,

V: die kiest voor het leven, altijd weer

en ons uitnodigt hem daarin te volgen

KvdZ: zodat de liefde groeien kan

V: dwars door het donker, op weg naar het licht.

Gebed van de zondag

God,

in ons leven moeten wij elke dag keuzes maken

help ons te kiezen wat goed is voor ons

en voor de mensen en de wereld om ons heen

Amen

Voorganger

De voorganger heeft een mobieltje mee en is druk aan het appen. Dan ziet hij/zij de kinderen in de kerk.

‘Ha kinderen, ik ben weer even aan het appen met Maaike. Nou, ze weet wat er gaat gebeuren hoor, de kogel is door de kerk. Ze gaan verhuizen, appt ze net. Eerst had ze bedacht dat ze heel boos zou gaan doen en stampend en tierend de trap op zou rennen. En dan lekker keihard de deur dichtsmijten. Dat doen jullie nooit, toch? Wel? Wanneer doe je dat dan?
Maar toen bedacht Maaike dat hoe ze ook zou gillen, stampen en tieren, het zou niks uitmaken. Haar vader en moeder weten best dat Maaike het moeilijk vindt, dat vinden ze zelf ook. Soms kun je niet kiezen, zeggen ze, wat moet, dat moet. En soms kun je wel kiezen.
Laten wij een foto/selfie maken, waarin we kiezen. Jullie kiezen of je blij of boos wilt kijken.

De voorganger maakt (met selfie-stok) een foto of laat een foto maken door een gemeentelid.

En weer terug (na de kinderdienst)

De veertigdagentijd is een tijd van bezinning, van inkeer, van je naar binnen keren. Daarom doen we steeds een luikje dicht. Bezinning betekent niet je verstoppen of afsluiten voor het donker, maar ruimte proberen te maken voor een nieuw begin. Door het luikje dicht te doen ontstaat er iets nieuws en zien we licht. In het projectlied zingen we elke week over dit nieuwe begin, dat we verwachten. Deze week horen we de hogepriester.

Links (luik is open)

de hogepriester

Kies de makkelijkste kant

Zo houd je je eigen leven in stand.

Zeg geen dingen die we liever niet horen,

kom ons niet met idealen storen.

Rechts (luik gaat dicht)

Voorganger

Dit zegt God:

Wees niet bang, mijn kind, voor wat je verliest

als je de moeilijkste kant kiest.

Ik kies voor jou, kom maar bij Mij.

Ik neem je aan Mijn rechterzij.

Hierna zingt de gemeente samen het

projectlied (pag.7)

Stil maar, mijn kind, en wacht,

er komt een einde aan deze nacht.

Huil maar niet. Ik zal er zijn

in al je angst, verdriet en pijn.