Korte Metten: Wat is roeping eigenlijk?

“Ik krijg maar geen briefje uit de hemel, dus ik zal maar gaan.” Zo kwam ik 40 jaar geleden als 18-jarige tot de stap om theologie te gaan studeren. Als kleindochter van Nederlandse zendelingen in het toenmalige Nederlands-Indië leefde ik sterk met het idee van roeping. Maar hoe werkt dat eigenlijk? Ik had wel ideeën, maar roeping volgen begint met een eerste stap. Zonder briefje, maar vanuit een onmiskenbare drang. Rechtstreeks het onbekende in.

In de veertig jaren sindsdien heb ik meerdere dergelijke sleutelmomenten gekend, voor grote en kleine beslissingen. Altijd brachten ze me naar weer nieuw terrein. En vaak bleek het gaandeweg te ‘kloppen’.

Terwijl ik dit schrijf sta ik ook weer voor zo’n grens. Midden tussen verhuisdozen, vlak voor mijn afscheid in Antwerpen en mijn intrede als stadspredikant in Leuven. En dat terwijl ik nu toch wel dacht in Antwerpen mijn definitieve stek gevonden te hebben. Mijn uiteindelijke roeping. Verrassing! Blijkbaar laat de Heilige Geest je niet ‘uitbollen’ zoals dat in Vlaanderen heet: kalmpjes naar je pensioen toe leven. Kennelijk is Z/Hij van het ‘levenslang leren’. En ja, ook nu weer voel ik mij geroepen.

Wat is roeping dan? Je wordt er in elk geval niet ‘speciaal’ van. Integendeel, het stemt je nederig. Het leven laat zich niet uitstippelen. Neem gewoon de volgende stap en wel in de richting waar je nu geleid wordt. En wat is die leiding dan? Geen briefje uit de hemel. Een drang. Maar geen geldingsdrang, juist niet. Het overkwam mij vooràl als ik ‘het niet wist’ en als ik mij openstelde. Een hand in je rug die zachtjes laat voelen: “Doe dit maar, Ik ben bij je. Ik weet dat je dit misschien net niet wilde, niet durfde, niet zo had uitgedacht. Daarom. Nu kan Ik je iets laten zien. Blijf maar stappen zetten.” Zoals Abraham, Mozes, Jezus, Paulus en zovele anderen die onzichtbaar zijn gebleven. Zoals mijn grootouders ook.

Roeping is iets ‘inwendigs’ en ‘uitwendigs’ tegelijk. Dat uitwendige is als die zachte hand in je rug, die fluistering bijna hoorbaar in je oor, of mensen die om je vragen of voor wie je ongevraagd liefdevol van betekenis kunt zijn, of omstandigheden die je ergens toe brengen. En het gebeurt inwendig waar je, misschien na heftig tegenspartelen (ohja, dat heb ik nu zéker gedaan!), innerlijk beseft: hiermee klopt het weer. Het komt samen: God en jij, de ander en wat jij te bieden en te ontvangen hebt, op dit moment, niet eerder, niet later en op deze manier. Wendbaar als water, ongrijpbaar als een vlam, heilzaam als de ‘flow’ in je ziel. Zelfs als je – of juist als je – bang bent, het niet ziet, honderd vragen hebt. Want op die momenten kun je je openstellen voor de werking van Degene die jou roept, leidt en bij je is. Die je kracht in je zwakheid wil zijn.

Zo ervaar ik dat nu. Tussen de verhuisdozen, tussen afscheid en intrede, dag in dag uit. Heftig. Ontredderend soms. En tegelijk heilzaam en ontroerend. Want ik mag ‘levenslang leren’ in de school van de Geest.

Geen briefje uit de hemel, maar ik zal gaan.