None
Marije Vermaas: Hoe ik door mijn vader leerde dankbaar te leven
Oudejaarsavond, negen jaar geleden. Mijn vader en ik kijken naar een simpele film. Ik ben een studente van 21, hij een doodzieke man van 58. Op tv worden de laatste seconden van 2005 afgeteld. Terwijl het feest daar luidruchtig losbarst, blijft het in onze kamer stil. Ik kan toch geen ‘gelukkig nieuwjaar’ zeggen tegen een doodzieke man, die niet veel dagen meer te leven heeft? Maar wat wel? Welke woorden bieden troost, welke woorden hoop en moed? Hij doorbreekt de stilte: ‘Zullen we danken voor het afgelopen jaar?’
Zes weken later. Zijn geliefden zitten om hem heen en hij neemt afscheid. Hij vraagt of we het lied ‘Breng dank aan de Eeuwige’ met hem willen zingen. Ondanks zijn zwakke stem zingt hij het hardst van iedereen. Een week later houden wij, op zijn verzoek, een dankdienst voor zijn leven.
Niets is vanzelfsprekend
Mijn vader was gewoon een mens zoals jij en ik. Maar hij kon zijn leven dankbaar eindigen, omdat hij gedurende zijn leven dankbaarheid leerde. Misschien kwam dat omdat hij als klein kind ernstig ziek was en het de vraag was of hij het zou redden. Misschien zag hij daardoor alle tijd hem gegeven als extra tijd, waar hij dankbaar voor was. En zag hij de dingen en mensen om hem heen niet als vanzelfsprekend. Hij ontwikkelde oog voor alles wat hem gegeven werd en wie hij daarvoor kon danken. Als dominee was hij zich ervan bewust niets alleen te kunnen. Elke zondag bedankte hij de koster en de organist voor hun inzet. Zonder onderscheid bedankte hij de burgemeester en de voedselbankklant voor hun komst.
Dankbaarheid is te leren
Zijn dankbare levenseinde zette me aan het nadenken over dankbaarheid. Ik las veel onderzoeken en artikelen en verzamelde inspirerende teksten over dit onderwerp. Ik ontdekte allereerst dat dankbaarheid te leren is. Je kunt jezelf trainen om een dankbaar mens te worden. Dat vraagt om een actieve inzet. Vaak gaat het niet vanzelf. Het vraagt om een houding van verwonderen en bewonderen, om de dingen die je hebt, te zien en te (leren) waarderen. Denk bijvoorbeeld eens alle mensen die ons voor zijn gegaan, op wiens schouders wij staan. Daardoor zijn er wegen, ziekenhuizen, kennis, wetenschap, politieke structuren en noem maar op. Maar denk ook aan de schoonheid in de natuur, de seizoenen die ons inzicht geven in de cyclus van leven en dood, van hoop en verwachting. Het betekent ook een oefening in het verleggen van je perspectief van de misschien tegenvallende of moeilijke omstandigheden waarin je je bevindt.
Lees het hele artikel via CIP.nl
Wil jij groeien in dankbaarheid? Bekijk het boek: inspiratieboek Dank.
Niets is vanzelfsprekend
Mijn vader was gewoon een mens zoals jij en ik. Maar hij kon zijn leven dankbaar eindigen, omdat hij gedurende zijn leven dankbaarheid leerde. Misschien kwam dat omdat hij als klein kind ernstig ziek was en het de vraag was of hij het zou redden. Misschien zag hij daardoor alle tijd hem gegeven als extra tijd, waar hij dankbaar voor was. En zag hij de dingen en mensen om hem heen niet als vanzelfsprekend. Hij ontwikkelde oog voor alles wat hem gegeven werd en wie hij daarvoor kon danken. Als dominee was hij zich ervan bewust niets alleen te kunnen. Elke zondag bedankte hij de koster en de organist voor hun inzet. Zonder onderscheid bedankte hij de burgemeester en de voedselbankklant voor hun komst.
Dankbaarheid is te leren
Zijn dankbare levenseinde zette me aan het nadenken over dankbaarheid. Ik las veel onderzoeken en artikelen en verzamelde inspirerende teksten over dit onderwerp. Ik ontdekte allereerst dat dankbaarheid te leren is. Je kunt jezelf trainen om een dankbaar mens te worden. Dat vraagt om een actieve inzet. Vaak gaat het niet vanzelf. Het vraagt om een houding van verwonderen en bewonderen, om de dingen die je hebt, te zien en te (leren) waarderen. Denk bijvoorbeeld eens alle mensen die ons voor zijn gegaan, op wiens schouders wij staan. Daardoor zijn er wegen, ziekenhuizen, kennis, wetenschap, politieke structuren en noem maar op. Maar denk ook aan de schoonheid in de natuur, de seizoenen die ons inzicht geven in de cyclus van leven en dood, van hoop en verwachting. Het betekent ook een oefening in het verleggen van je perspectief van de misschien tegenvallende of moeilijke omstandigheden waarin je je bevindt.
Lees het hele artikel via CIP.nl
Wil jij groeien in dankbaarheid? Bekijk het boek: inspiratieboek Dank.
‘Dit boek inspireert mij om niet alleen te denken over dankbaarheid, maar er ook concreet mee aan de slag te gaan. Het is eerlijk geschreven vanuit het besef dat dankbaarheid oefening vraagt. Ik zou veel kunnen citeren, maar je kunt het beter zelf lezen.’
Lydia Kansen-Brasz – missionair predikant
Lydia Kansen-Brasz – missionair predikant
