Zomerkring en estafette

In deze rubriek worden verhalen over gemeente-activiteiten gedeeld. Aanstekelijke verhalen, niet om op te scheppen of elkaar jaloers te maken, maar vooral om ideeën rond te strooien die kunnen inspireren. Wat hebben deelnemers eraan opgedaan, en zou dat bij ons ook mogelijk en heilzaam zijn?

Op allerlei manieren zoeken we in de kerk naar verbinding en verdieping. Aan ideeën is er meestal geen gebrek. Verschillende boeiende initiatieven worden aangeboden. Soms loopt iets goed, maar het komt ook regelmatig voor dat iets niet van de grond komt. Niet dat het niet interessant is, maar de tijd – daar zit vaak de bottleneck. Hoe kun je dan toch activiteiten aanbieden die aansluiten bij ons drukke bestaan? In dit artikel beschrijf ik twee voorbeelden van ‘wat goed loopt’ en die geen grote belasting qua tijd zijn.

Zomerkring

Een paar jaar geleden ben ik samen met een collega een nieuw initiatief gestart: de zomerkring. De zomer is een mooie tijd voor ontspanning. Even de druk van de ketel. Geen deadlines, geen gevulde agenda. Er is ruimte voor wat anders. Een goed boek bijvoorbeeld. Voor velen is de vakantie de tijd, dat je er eindelijk aan toe komt om dat ene boek te gaan lezen. Of je krijgt van iemand anders een tip: dat is een mooi boek, dat moet je ook eens lezen. Bij sommige boeken heb ik zoiets van: daar zou ik wel eens met anderen over door willen praten. Hoe zien zij dat? En wat betekent dat dan voor ons?

Je kunt met elkaar de diepte in gaan, terwijl de tijdsbesteding te overzien is

Nu, precies dát is de gedachte van deze kring. Gedurende de zomermaanden (juli, augustus) lezen we een boeiend boek, en na de vakantie (september) gaan we daar met elkaar over in gesprek: wat vind je van het boek; wat heeft het je gebracht; waar zitten je vragen? We doen dat in twee avonden. Het mooie daarvan is, dat je met elkaar de diepte in kunt gaan, maar dat het qua tijdsbesteding goed te overzien is. Om je voor langere tijd ergens aan te verbinden is voor steeds meer mensen niet aan de orde. Maar op twee avonden met elkaar in gesprek gaan over een boeiend boek, spreekt wel aan.

Het kan om een theologisch boek gaan, maar ook een boek dat een actueel maatschappelijk thema aan de orde stelt. De Vlaamse psychiater Dirk de Wachter heeft verschillende interessante boeken geschreven, die zich goed lenen voor zo’n kring. Ruim voor het begin van de zomer kondig ik aan welk boek we gaan lezen. Want het komt veelvuldig voor dat gepensioneerden al begin juni erop uitgaan.

Gezamenlijk

In ons geval doen we de kring samen met een andere wijkgemeente in Rotterdam. Het mooie daarvan is, dat je even buiten je eigen kringetje kijkt. Ik merk dat je als (wijk)gemeente zo druk kunt zijn met alles wat er in de gemeente speelt, dat de contacten met andere wijken er al snel bij inschieten. Terwijl je veel van elkaar kunt leren. Welke problematiek speelt daar? Hoe zoeken zij daarin een weg?

Zo was het een verrijking om te horen hoe de thematiek van ‘wachten op God’ (zie hieronder) door hen werd beleefd, en welke keuzes dat met zich meebracht. Kortom: samen optrekken is winst en zou wel meer mogen gebeuren. De beide avonden hebben mijn collega en ik samen voorbereid, waarbij we de ene avond bij hen in de kerk te gast waren, de andere avond zij bij ons. Naderhand was iedereen positief over de samenwerking.

Wachten op God

Zo hebben we bijvoorbeeld het boek ‘Wachten op God’ van Andrew Root gelezen.

De eerste avond hebben met elkaar nagedacht over het thema ‘wachten op God’: welke gedachten roept dat bij je op? Maakt dit niet passief? We ontdekten, dat de houding van waaruit je de dingen doet, belangrijk is. Wachten maakt niet meteen passief, maar het verandert wel je blikrichting. Wat Root schrijft over het Bijbelboek Handelingen raakte ons: dat het niet begint met de uitstorting van de Heilige Geest en de onstuimige groei, maar met wachten en onzekere leerlingen.

Tijdens de tweede avond zijn we er dieper op ingegaan, in het bijzonder op wat Root schrijft over het ‘wachtwoord’. Aan het einde waren er best wel wat vragen over, maar we waren unaniem van mening dat Root een belangrijk thema aansnijdt, dat ons veel te zeggen heeft over de wijze waarop het gemeente-zijn georganiseerd is.

Estafette

Een ander initiatief gaat terug op wat ik ooit ergens las: de estafette. Het werkt als volgt: je kiest iemand in de gemeente uit, waarvan je denkt: daar zou ik graag nog eens mee in gesprek gaan. Ik zie hem of haar regelmatig, soms is er ook wel even een gesprekje. Maar hoe goed ken ik hem of haar eigenlijk? Je maakt een afspraak om met elkaar in gesprek te gaan. Zo’n gesprek kan over van alles en nog wat gaan, maar hoe mooi zou het zijn als het ook gaat over de vraag: hoe is het geloof in jouw/uw leven gekomen? En wat betekent het voor je? Vertel daar eens iets over.

Vervolgens kiest deze persoon weer iemand anders uit om mee in gesprek te gaan. Zoals estafettelopers het stokje aan elkaar doorgeven, zo geven wij het stokje aan elkaar door. En zo gaat het de gemeente rond. Ik had daarbij ook een fysiek stokje aangereikt, met aan de ene kant ‘de estafette’ geschreven en aan de andere kant de naam van de wijkgemeente. Deze gaat nu de gemeente rond.

Mooi, dat je eens met iemand in contact komt, die je anders niet zou uitkiezen

Levensverhalen

Het idee erachter is, dat het een middel kan zijn om elkaar beter te leren kennen. We komen elkaar regelmatig tegen, je spreekt elkaar, maar veel gesprekken zijn even tussen de bedrijven door. Ook zijn het vaak dezelfde mensen die elkaar spreken. Zeker in een wat grotere gemeente bestaan er allerlei groepjes. Het mooie van de estafette is, dat je eens met iemand in contact komt, die je anders niet zo snel zou uitkiezen. Iemand van een andere generatie bijvoorbeeld. Het is mooi om de levensverhalen van ouderen te horen, terwijl een ouder iemand kan genieten van de plannen en ideeën van een jongere. De ontmoeting kan de vorm hebben van een wandeling, het kan ook bij iemand thuis (het is altijd leuk om te zien hoe iemand woont), of door samen ergens wat te gaan drinken.

We doen het bij ons nu een tijdje, en ik hoor er enthousiaste verhalen over. Het leuke is dat er bij elke overdracht een foto in de gemeente-app wordt geplaatst. Zo zie je welke ontmoetingen er geweest zijn. Een mooi initiatief, waarbij ik aan het begin ervan de wens uitgesproken heb ‘dat je groeien mag’: groeien in verbondenheid met elkaar en verdieping in de relatie met God.