Premium

Niet zien en toch geloven

Pinksteren met Thomas‘Zalig zij, die niet gezien hebben en toch geloven’ (Johannes 20:29b). Deze zaligspreking, vermeld in het Johannes-evangelie, staat geheel in de lijn van andere zaligsprekingen die Jezus zou hebben uitgesproken. Het zijn spreuken die iets zeggen over de zaligheid, het geluk, van gelovigen, over de vervulling van hun leven. Door de manier waarop ze geformuleerd zijn en door de inhoud die ze hebben, zijn ze typisch geworden voor het evangelie en voor Jezus. Het geluk dat ze proclameren is een vreemd geluk. Ze verbinden de zaligheid vaak met armoede, ontbering, vrijwillig afzien van: zalig de armen van geest,

Wellicht ook interessant

Basis

Bijbelvertalen op kleine schaal

De Bijbel is wereldwijd het meest vertaalde boek. Maar nog steeds zijn er mensen, volken, die geen ‘eigen’ Bijbel hebben en is er werk voor vertalers… In één van de talen op Papoea Nieuw-Guinea verscheen onlangs zo’n eigen Bijbelvertaling. Feestelijk en met grote vreugde werd die in ontvangst genomen. De vertaalster vertelt…

creative E-learning Concept Book and Laptop 3d render

None

Wie krijgt het eerste woord?

De snelheid waarmee generatieve AI het werkveld van vertalen binnendendert, is adembenemend. De vraag of vertalers AI moeten inzetten voor hun werk is achterhaald, het gaat om de vraag hoe. Dit gaat ook het werk van Bijbelvertalers aan. In het Nederlands, met onze rijke vertaaltraditie en beschikbare Bijbelvertalingen, springt het niet zo in het oog. Wereldwijd ligt dat anders.

Schilderij De Leviet in Gibea van Gerbrand van den Eeckhout

Basis

Seks en geweld: Rechters 19-21

Vrouw overlijdt na brute groepsverkrachting. Drie dagen hevige strijd in burgeroorlog: meer dan vijfenzestigduizend slachtoffers onder de strijders. Aantal burgerslachtoffers: onbekend, maar groot. Nee, dit is niet uit de krant van vandaag. Het is een korte samenvatting van wat we lezen in de laatste drie hoofdstukken van hel Bijbelboek Rechters (19-21). Seks en geweld. Wat moeten we met dit oude relaas? Gewoon maar concluderen dat de ontsporingen waarover verhaald wordt, nu eenmaal onontkoombaar zijn als een ‘condition humaine’ – in de zin van: het is nooit anders geweest – of valt er meer over te zeggen?