In het verhaal van God met mensen zoals we dat in de Bijbel lezen, is er dikwijls sprake van een stem die oproept en mensen in beweging zet. Ze horen, […]

Kan aandacht voor nachtelijke dromen van betekenis zijn binnen een christelijke spirituele levenspraktijk? Barbara Koning nodigt je uit. Een droom is meer dan een soort prullenbakje tijdens de slaap. Het […]

Vader Johann Christoph en zoon Christoph Friedrich Blumhardt waren twee Lutherse predikanten – we schrijven eind 19de, begin 20ste eeuw. Vader en zoon hadden in hun tijd grote invloed op zowel pastorale als sociaal-politieke bewegingen. De Duitse plaatsjes Möttlingen en Bad Boll trokken vele protestanten die kwamen voor een (gebeds)genezing, handoplegging en een pastoraal (biecht)gesprek. Bleef vader Blumhardt de kerk trouw, zoon Blumhardt werkte het laatste deel van zijn leven als socialist. Beide Blumhardts droegen, ieder op eigen manier, bij aan het realiseren van de hemel op aarde. ‘Jezus werd de Overwinnaar’.

In de joodse traditie is de ladder die Jacob in zijn droom zag ook het symbool van gebed. Maar wat is bidden? Na het verschijnen van mijn boekje ‘Bron in […]

Ik probeer rustig te ademen, draai me op mijn favoriete zij, doe mijn best om aan iets leuks te denken en toch wil de slaap niet komen. Ik doe het bedlampje aan, lees een paar bladzijden en probeer me dan opnieuw te ontspannen. Maar het lukt niet. Dit is ergerlijk! Ik wil slapen!

TEKST: Stephan de Jong, predikant in de Protestantse Gemeente Bussum en redactielid van Open Deur. Monnik Godefridus kon heel goed bidden. Hij kon het zo goed, dat zijn gezicht begon […]

Wat verbeeldt de kerk zich wel niet? Wie is ze in de democratische rechtsstaat? Wie is ze tegenover de overheid? Over deze vragen gaat dit artikel. Centraal staat het rapport ‘De kerk en de democratische rechtsstaat’, een document waarin de Protestantse Kerk haar positie bepaalt ten opzichte van rechtsstaat en overheid. Om beslagen ten ijs te komen, begin ik met een weergave van de politieke theologie van de prominente Amerikaanse theoloog Stanley Hauerwas.

Het schemert. Voor ons ligt het strand. Wegstervend klokgelui achter ons ver-raadt dat de stad niet erg ver weg is. Steeds donkerder weerspiegelt het eindeloze water de rode en paarse tinten van de lucht, de uitlopers van de rotsen links en rechts in de verte zijn blauwzwart – straks zullen ze niet meer te zien zijn. Ver voor ons wandelt een gestalte, een man. Aan zijn gang en houding is te zien dat hij loopt te denken. Het machtig schouwspel van kleuren en verten neemt hem in het landschap op alsof hij erbij hoort. Daar verandert zijn gepeins niets aan.

Het schrijven van dit ‘portret’ voelt aan als een dialogue intérieure. Want hoewel ik me in mijn werk als manager en directeur bij Stek in Den Haag en het Straatpastoraat volop theoloog voel en hoewel ik me vanuit mijn geloof sterk geïnspireerd voel, vind ik het nooit makkelijk om drijfveren en visie op geloof en leven zomaar eventjes uit de doeken te doen. Er is geen vaste formule, waar ik zo op terug kan vallen. Dat heeft deels te maken met de positie van mijn werk: op de grens van stad en kerk.