In 1988 deed ik als theologiestudent campingwerk in Duitsland bij Kirche Unterwegs. We zongen daar geregeld het lied ‘Herr, deine Liebe ist wie Gras und Ufer’. Het gaat over vrijheid: vrijheid voor jezelf en vrijheid om met anderen samen te leven, een vrijheid die God geeft. Het thema sprak jongeren aan; vrijheid om jezelf te zijn, om je te kunnen ontplooien.

Roze Zondag valt dit jaar na Pinksteren en zondag Trinitatis. Het is dus een heel geschikte zondag om dieper in te gaan op de concrete werking van de Heilige Geest in het leven van de toehoorders en om de Heilige Geest zo concreet aan het werk te zien. Roze zondag besteedt aandacht aan de emancipatie en de inclusie van de LHBT-gemeenschap in de kerk. Het is dus een zondag die iedereen aangaat: ook heteroseksuelen!

Leven in een gemeenschap met arm en rijk is niet altijd romantisch, denkt Frank Mulder, maar het is toch het goede leven. Zoiets als waarheen bijbelwoorden ons wijzen te gaan, Gods Koninkrijk…

Gisteravond was ik op een introductieavond voor nieuwe raadsleden, met als thema ‘integriteit’. We behandelden enkele veel voorkomende dilemma’s voor raadsleden, zoals (schijn van) belangenverstrengeling en omgaan met vertrouwelijke stukken, het wel of niet aannemen van geschenken, &c. Aan het eind bespraken we een hypothetische MeToo-casus: stel je voor dat een medewerkster van de griffie jou vertelt dat ze lastig gevallen wordt door een raadslid.

Het ‘grijze spiegelbeeld’ van de kerk vraagt om nuancering. Wie zijn eigenlijk ouderen? En wat is, in dit kader, de betekenis van diaconaat? Tot het verstaan en beantwoorden van de diaconale roeping behoort in ieder geval: recht doen aan de mensen die we ontmoeten – ouderen zo goed als jongeren, en anderen – in de kerk en daarbuiten.

Een bijzondere ontmoeting vorig jaar na een kerkdienst bij ET-10 op Terschelling… iemand vertelde elke maand