‘Ze hebben zo’n andere cultuur!’ wordt vaak gezegd als het gaat om samenwerking met christenen met een migratieachtergrond. Verondersteld wordt dat samenwerking niet alleen moeilijk is, maar zelfs onwenselijk, omdat deze christenen nu eenmaal liever zullen optrekken met cultuurgenoten. Maar zijn cultuurverschillen wel zo allesoverheersend?
In de jaren zeventig groeide ik op in een mijndorp in de buurt van Johannesburg. Toen de onlusten in Soweto uitbraken, was ik elf jaar. Ik heb gezien hoe zwarten zonder passen1 in ons blanke woongebied in grote arrestantenwagens van de politie gestopt werden. Ik heb ook gezien hoe blanke Zuid-Afrikanen zwarte Zuid-Afrikanen op straat aanvielen, in de wetenschap dat de gerechtelijke overheden van het land daar niets aan zouden doen.
Willeke en Erik hebben ruim drie maanden geleden hun eerste kindje gekregen. Ik wist dat er een baby op komst was. De laatste tijd had ik me al eens afgevraagd wanneer de ‘uitgetelde’ datum ook al weer was. Vorige week ontving ik hun geboortekaartje, drie maanden na de geboorte. Vandaag ga ik op kraambezoek.
In de serie over pioniersplekken maken we nu even ‘pas op de plaats’, met vragen als: wat ís eigenlijk een pioniersplek? wie komen als deelnemers naar zo’n plek? wat willen en beleven ze daar? hoe wordt, nu en in de toekomst, de plaats van pioniersplekken binnen de PKN gezien?
De Kerkorde vraagt ‘de kerkenraad telkens voor vier jaar een beleidsplan op te stellen’. Waarom eigenlijk? Hoe nuttig en inspirerend kan het opstellen van zo’n plan zijn? Hoe is te voorkomen dat het in een bureaula verdwijnt? In de inleiding bij dit themanummer komen zulke vragen al op tafel.
Wat er door een man heengaat als hij door een vrouw wordt vermoord? Niet veel, lijkt me. Jaël gaf Sisera geen tijd voor schaamte en Judit gaf Holofernes geen gelegenheid voor pre-feministisch inzicht. Anders ligt het voor de omstanders. Anders ligt het voor ons. Over fascinatie en ambivalentie.
Wie in de NBV Studiebijbel leest hoe volgens Lucas 1,42 Elisabet haar zwangere nichtje Maria jubelend begroet met de woorden ‘De meest gezegende ben je van alle vrouwen’, ziet in de kantlijn een verwijzing naar Rechters 5,24 en Judit 13,18.
Wie aan Paulus’ brief aan de Galaten en mannelijkheid denkt, zal in eerste instantie denken aan de controverse over besnijdenis in deze brief. Dit is terecht: mannelijkheid staat daar op het spel, zoals al door diverse onderzoekers is benadrukt.
De grens tussen Iran en Israël loopt dwars door Michal Elia Kamal, Israëlische zangeres van Joods-Iraanse ouders. De grens tussen oost en west loopt dwars door het trio dat Michal vormt samen met haar Franse partner en gitarist Julien Demarque, en haar Turkse vriend Metehan Çifçi, meester op de santoer.
