In deze rubriek geven buitenlandse studenten die in Nederland theologie en missiologie studeren een impressie van hun ervaringen.

Niet alleen is het dit jaar 500 jaar geleden dat Luther zijn 95 stellingen publiceerde en daarmee een beweging in gang zette die de hele westerse kerk grondig heeft beïnvloed, het is dit jaar ook 150 jaar geleden dat de Evangelische Alliantie, opgericht in Londen in 1846 AD, haar alweer vijfde Wereldconferentie hield in Amsterdam.

Voor Koreanen is Nederland een land ver weg, ongeveer 8500 kilometer van Seoel, de hoofdstad van Korea. De doorsnee Koreaan ziet bij het horen van de naam Nederland stereotiepe beelden voor zich: tulpen, molens en voetbal. Zoals voor vele Nederlanders bepaalde stereotypen ook beeldbepalend zullen zijn voor Zuid-Korea. Laat ik daarom beginnen met een beknopte introductie van het protestantisme in Korea voordat ik het een en ander te berde breng over hoe Abraham Kuyper in Korea is ontvangen.

‘Brazilië is het grootste katholieke land ter wereld en iedereen zou de ‘padres’ moeten kennen, zeker in het binnenland waar ik werk’, schrijft Jan Rietveld, terwijl hij zich afvraagt hoe het komt dat zijn kerk buiten het bereik van mensen in de marge is komen te liggen. Laura Dijkhuizen schetst hoe er bij evangelische christenen na het ‘schaapjes stelen’ meer ruimte komt voor dialoog en hoopt op een vruchtbare kruisbestuiving.

Een groot deel van de wereldwijde kerk heeft te maken met geloofsvervolging. Het noemen van aantallen is altijd lastig, want hoe meet en weeg je vervolging?1 De meest voorzichtige schattingen van verschillende organisaties en onderzoekscentra gaan echter uit van minstens honderd miljoen vervolgde christenen. Dat betekent ook dat er enorm veel pastors zijn die leiding geven aan hun gemeenten in die context van vervolging.

Een land als Zuid-Afrika komt op mij heel wat patriarchaler over dan ik in de Nederlandse context gewend ben. Maar of dat ook werkelijk zo is?

Missionair werkers spreken graag over de transformerende kracht van het evangelie in de samenleving. Het omgekeerde is natuurlijk eveneens waar. De maatschappij verandert ons, wat we als goed nieuws ervaren en hoe we daarover spreken. Die wisselwerking van evangelie en cultuur – meestal aangeduid als contextualisatie – leidt in zendingskringen van oudsher tot veel debat.*

‘In de afgelopen vijfentwintig jaar zijn meer moslims tot geloof gekomen dan in de hele periode ervoor’, stelde Rick Love, internationaal directeur van Frontiers, in 2000.1 Op zich niet eens zo’n hele grote claim als je bedenkt dat het aantal moslims dat christen werd voor die tijd praktisch nihil was.

Nog maar enkele decennia geleden leidde het begrip ‘contextualisatie’ tot discussie in zendingskringen. Hoe waarderen kerk en zending lokale cultuur, zonder het evangelie ontrouw te worden? De scherpte van die debatten lijken we te zijn vergeten en de aandacht is verschoven naar andere thema’s.