Menu

Basis

‘Rust nu mijn ziel. Laat ze maar roepen…’ (liedboek 932)

Een wandelaar op pad
Laat ze maar roepen! Allemaal mensen om je heen, dag aan dag, ze roepen dit en vinden dat. Je moet, je zal, je had beter… En als je dan ziek wordt, of met beperkingen moet leven, een lastig lichaam hebt, of je hoofd wil niet, wat moet je dan? Je wordt letterlijk ‘benauwd’, in het nauw gebracht. Kruipt weg of wordt boos. Dit lied gaat daar over. Maar als lied geeft het een uitweg, schept het zingend de ruimte die je nodig hebt. De ruimte die God je gunt. Een ‘helend lied’, dus. Juist door die heel gewone taal: laat

Wellicht ook interessant

None

Creatiewedstrijd: ‘geloof in generaties’

Er is een “zingevingsrevival” gaande. We raken er niet over uitgepraat en uitgedacht. Grote fascinatie is er voor Gen. Z., maar dat is niet de enige generatie waarin het (christelijk) geloof leeft – voor het eerst, opnieuw, of sinds jaar en dag. Hoe ziet geloofsbeleving eruit en hoe wordt deze verbeeld, ongeacht leeftijd? Welke variëteit komt aan het licht, binnen en tussen de verschillende generaties? Laat het zien en doe mee met onze Creatiewedstrijd!

Nieuwe boeken