In mijn studententijd, midden jaren 1980, ben ik met een vriend liftend naar Turkije gegaan. Dat was in veel opzichten een cultuurschok. Niet negatief, maar eerder vruchtbaar verrassend. Alles wat anders is, laat je nadenken over wat je altijd gewoon hebt gevonden. Je gaat met andere ogen kijken.

Is het zinvol om bijbelse noties in te brengen in de discussie over voltooid leven? Annemarieke van der Woude reageert op Riemer Roukema’s artikel over voltooid leven: “Het komt, al met al, aan op het verdragen van de spanning die vervat is in de woorden: een aarzelende aanwezigheid.”

Mocht Ikea nog verlegen zitten om een goede naam voor zijn meubilair, dan suggereer ik bij deze de ‘Dialog’ voor een nieuw model keukentafel. Want dat is waar de ware gesprekken worden gevoerd.

‘De tafel van de Heer’ wordt de tafel wel genoemd die centraal staat als in christelijke geloofsgemeenschappen eucharistie of avondmaal gevierd wordt. Een bijzondere tafel.

Pierre Favre (1506 – 1546) groeide op in Villaret, een gehucht in de Franse Alpen, als eenvoudige herdersjongen. Hij was danig briljant dat hij uiteindelijk terechtkwam aan de Parijse Sorbonne om er theologie te studeren. Favre woonde er in een studentenkamertje samen met Ignatius van Loyola. Pierre werd de mentor van de wat oudere Ignatius die moeizaam studeerde. Op zijn beurt werd Ignatius de geestelijk begeleider van Pierre. Later zouden ze met enkele andere gezellen de Sociëteit van Jezus stichten, beter bekend als de jezuïeten.

Jezus kon woedend worden, zijn leerlingen naderhand ook. Jakobus waarschuwt voor de gevaren van een scherp gebruik van de tong. Woede voor de heilige zaak is soms onontbeerlijk, zoals de woede over de wapenwedloop of de woedende Greta Thunberg laten zien. Maar woede moet geen deuren dichtgooien. Beheerste woede kan leiden tot vrede. Paus Franciscus deed in zijn encyclieken een poging.

‘Gelooft u in God?’ Het lijkt een eenvoudige vraag, te beantwoorden met ‘ja’, ‘nee’ of ‘weet ik niet’. Toch blijkt het ingewikkelder te zijn dan gedacht, want W/wie of W/wat stellen we ons bij God voor? Ook in de kerk denken mensen heel verschillend over God.

De ene God in drieën -vader, zoon en heilige Geest – het lijkt een onbegrijpelijk leerstuk. Maar het oude geheim van de goddelijke drieeenheid is herontdekt. Als beeld van een God ’in beweging’, altijd gericht op verbinding, nooit opgesloten in zichzelf.

Willem Barnard dichtte ooit over de Westerkerk in Amsterdam, als ‘een plek in het bos van de binnenstad als een licht punt.’ Kon Barnard bevroeden dat zijn wens voor de Wester uit zou komen, maar ook dat het een klus van formaat zou zijn om die ‘lichte plek’ open te houden?