‘Waarom huil je?’ vragen twee engelen aan Maria, als die zich naar het lege graf van Jezus buigt. Haar verdriet wordt gezien, naar haar vragen wordt geluisterd.

‘Je komt er sterker uit, let maar op.’ ‘Over een tijdje zie je waarom je dit moest meemaken.’ Herken je deze clichés, dan is de kans groot dat je intense levenservaringen opdeed.

Breuken en scheuren kun je proberen te verbergen door ze onzichtbaar te maken en te houden. Je kunt ze ook laten zien.

Wat begon als een aardige hobby is uitgegroeid tot een eigen atelier en werken-in opdracht. We brengen het onder de aandacht vanwege het kerkelijke en pastorale aspect van deze bijbelse kunst. Misschien ter inspiratie…?

De zussen Leny van Noppen-Sinke en Ada Sinke noemen zichzelf ‘kinderen van de ramp’: met hun ouders zijn ze overlevenden van de stormramp die op 1 februari 1953 grote delen van Zeeland en delen van Zuid-Holland en Noord-Brabant onder water zette.

In een rouw- en verliesgroep praatten ouderen over hoe het is om ‘nabestaande’ te zijn. Ze her- en verkenden de verschillende rouwtaken die Manu Keirse onderscheidt: het verlies erkennen, ervaren van de pijn, aanpassen aan een nieuw leven en vooruit kijken. Hoe ga je alleen verder na een leven samen?

In het themanummer van oktober, over ‘Troost’, is het thema van meerdere kanten belicht. Maar het zou, in de dagelijkse praktijk van ons kerkenwerk, vooral goed zijn het te oefenen, het te doen beklijven in ons handelen. Daartoe hier een handreiking.

Zoals bijna elke zondag zat ik in de grote diakenbank, tussen mijn vader en Elly. Ik probeerde naar dominee Zwart te luisteren maar begreep er niet veel van. Ik hoorde ook niet alles, in de grote ruimte gingen nogal wat woorden verloren. In een baan zonlicht voor de preekstoel zag ik kleine spettertjes sproeien. Van het hoge voorhoofd van dominee Zwart gutste het zweet dat hij met een grote zakdoek voortdurend te lijf ging.

‘Hoe moet het eigenlijk, troosten?’, is de vraag die onder dit artikel ligt. Zo praktisch en herkenbaar mogelijk, met ‘Do’s & Don’ts’ wijst de schrijver richting aan wie in het pastoraat met rouw te maken krijgt – en wie is dat niet?