Menu

Basis

Verdriet als langzame weg naar wijsheid

Een groepsgesprek over rouwen en verlies

Twee zwanen die op een afstand van elkaar zwemmen
Partners die decennia lang samen zijn, zijn met elkaar verweven geraakt. (beeld: Teun van 't Veer)
In een rouw- en verliesgroep praatten ouderen over hoe het is om ‘nabestaande’ te zijn. Ze her- en verkenden de verschillende rouwtaken die Manu Keirse onderscheidt: het verlies erkennen, ervaren van de pijn, aanpassen aan een nieuw leven en vooruit kijken. Hoe ga je alleen verder na een leven samen? ‘Uiteindelijk gaat het allemaal over eenzaamheid’, verzuchtte een van de deelnemers aan de rouw- en verliesgroep bij de evaluatie tijdens onze laatste bijeenkomst. Vijf middagen lang spraken acht thuiswonende ouderen met elkaar over hun omgang met het verlies van een dierbare. Soms nog maar kort geleden, soms al langer. Als

Wellicht ook interessant

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken