12.2. Motiverende genade
Het volledige Premium-artikel lezen?
Log in om verder te lezen.
Nog geen lid? Ontdek Theologie.nl Premium.
De 1e maand is gratis met actiecode PW202604.
Daarna € 11,99 per maand. Maandelijks opzegbaar.
Probeer nu.
Log in om verder te lezen.
Nog geen lid? Ontdek Theologie.nl Premium.
De 1e maand is gratis met actiecode PW202604.
Daarna € 11,99 per maand. Maandelijks opzegbaar.
Probeer nu.
Eén van de kleinste zaden, een mosterdzaad, kan uitgroeien tot een hoge, geelbloeiende, sterk vertakte struik. Jezus gebruikte dit beeld om te laten zien dat geloof, hoe klein het ook begint, kan uitgroeien tot iets groots en krachtigs.
Hoe doen ze het toch, die mensen die een boek schrijven? Is het een roeping of noeste arbeid? Geeft de nacht een creatieve boost of totale paniek? En wat doe je eigenlijk als de inspiratie ver te zoeken is? Deze keer schuiven we aan de schrijftafel van Mirjam Bogerd en horen we de drijfveer achter haar woordendrift.
Religies zijn scholen in wijsheid. Ze onderwijzen het goede leven voor het aangezicht van God. Maar dit onderwijs blijkt ook altijd een zekere dwaasheid in te houden. Door de eeuwen, zo laat Jean-Jacques Suurmond in haar nieuwste bijdrage zien, heeft religieuze dwaasheid mensen uit hun comfortzone (‘bubbel’) gewrikt en zo geopend voor de goddelijke dimensie. Maar wat is deze dwaasheid?