Achterkant

Eigenlijk had Eva liever niet meegewild naar de begrafenis van haar oudtante Leonora. ‘Ik mis er mijn voetbaltraining door’, had ze haar ouders toegeschreeuwd. ‘En ik vond haar ook nog eens behoorlijk stom!’

‘Eva!’ waarschuwde haar vader. ‘Zo praat je niet over mensen die zijn overleden.’ ‘Kan me niks schelen’, had Eva gezegd. ‘Volgens mij vond jij haar ook niet aardig.’ ‘Je gaat gewoon mee’, had haar vader het gesprek beëindigd.

En nu zat ze in de aula van de begraafplaats. Tussen haar ouders in. Er was een dominee die bad en behoorlijk ingewikkelde dingen zei. Toen kwam tante Dé, de zus van tante Leonoor, aan het woord. Zij vertelde hoe Leonoor altijd de gekste dingen verzon. Dat ze een keer samen het bos in waren gegaan en een vuurtje hadden gestookt. En dat de politie werd ingeschakeld omdat ze niet thuiskwamen.

Wat? dacht Eva. Dit is tante Leonoor niet! Tante Leonoor die één keer per jaar drie dagen kwam logeren en dan de hele dag liep te klagen. Over haar rug én haar knie. Over dat ze niet begreep waarom Eva op voetbal zat. Want zij had zelf op korfbal gezeten. Tante Leonoor die voor de vijfde keer vroeg of het normaal was dat kinderen tegenwoordig pas om half negen naar bed gingen.

Nu begon Eva’s eigen oma, de jongste zus, iets te vertellen. Dat tante Leonoor een leuke baan had gehad en al jong een Daf gekocht had. ‘Jullie jonge mensen weten natuurlijk niet wat dat is?’ Eva zag ook haar vader zijn hoofd schudden. ‘Een Daf was een autootje. En toen ik 16 was, mocht ik mee op vakantie in dat Dafje. Maar toen we de Alpen over moesten, lukte dat niet. En Leonoor kreeg voor elkaar dat iedereen hielp duwen.’ Leonoor was de zon van de familie geweest. Optimistisch. Een oudste zus die nergens voor terugschrok.

Toen ze weer buiten stonden, zei Eva: ‘Maar die verhalen die de mensen vertelden leken helemaal niet op tante Leonoor. Ik heb tante Leonoor nog nooit zien lachen!’

Haar moeder knikte. ‘Mensen hebben vaak twee kanten. Een zonkant en een sombere kant. Oma heeft de zonkant gezien en jij hebt de achterkant van tante Leonoor gezien. Op de weg terug in de auto dacht Eva: Eigenlijk heb ik ook een achterkant. Maar gelukkig gaan ze daar nog niet over praten.