< Terug

Ruimte voor God

Het gaat er om het bestaan zo klein en overzichtelijk mogelijk te maken, want dan vind je eerder de ruimte om God te zoeken en te raken aan de eindeloosheid en de tijdloosheid. De zin is van Thomas Quartier, monnik van de abdij van de benedictijnen in de bossen bij Doetinchem. Hij heeft de structuur van het gemeenschapsleven en de vaste gebedstijden in een abdij nodig om het geheim van dat ene ogenblik te naderen: te mogen ervaren dat je opgetild en geraakt wordt, te weten dat je het licht van God even mag zien, te beseffen dat je niet aan je lot wordt overgelaten, te voelen tot in het diepst van je ziel dat je bemind wordt en gekend wordt bij je naam en toenaam. Thomas Quartier is een missionaire monnik die de hele Benelux afreist om deze gedachten te delen. Maar hij weet dat zijn lezingen en zijn werk als wetenschapper niet zonder het gemeenschapsleven en de vaste gebedstijden kunnen: als je je eigen leven zo klein mogelijk maakt, gaat de deur naar de tijdloosheid steeds meer open.

Afscheid

Toen ik dit verhaal hoorde, gingen mijn gedachten terug naar een ervaring van een jaar geleden. Mijn achterbuurman is een vaste kerkganger en weet dat hij de strijd tegen kanker niet kan winnen. Toch kan hij niet de vrede vinden om los te laten, omdat zijn vrouw en kinderen zijn afscheid niet kunnen aanvaarden. Dan vraagt hij in een zomers weekend of ik langs wil komen. Hij kijkt vrouw en kinderen aan en smeekt hen bijna om hem los te laten. Iedereen belooft dat te doen en beseft dat de dood aanstaande is. We zoeken een ritueel. Een paar dagen later staan we om zijn bed, met het licht van Sint Maarten naast hem. We besprenkelen hem met doopwater, ten teken dat de cirkel van het leven rond is en God nabij is. We bidden om ontferming. We lezen uit de Schrift. We vertellen over zijn leven. Dan leggen we hem de handen op, geven hem een kus en zeggen met tranen dat we van hem houden. Daarna neemt hij zelf het woord. Voor ieder kind en kleinkind en voor zijn vrouw heeft hij een persoonlijk geschenk. Ten slotte wordt het voedsel voor onderweg uitgereikt, de communie, en wordt er gebeden. Daarna is het stil en worden de tranen gedroogd.

Geborgenheid

Niets wijst erop dat mijn achterbuurman binnen vierentwintig uur zal sterven. Hij zit rechtop in bed, heeft iedereen toegesproken en alles heel bewust en alert meegemaakt. Als ik de volgende dag pas in de avond thuis kom, vangt mijn vrouw me op en vertelt dat de achterbuurman al is overleden. De familie wil dat ik kom. Daar ligt hij in het bed waar nog geen etmaal geleden de ziekenzegen is gegeven. Het licht van Sint Maarten brandt aan zijn hoofdeinde. Er is totale vrede, op zijn gezicht en bij de kinderen en kleinkinderen. Ze zijn ook verrast door de snelle dood van vader en opa en hebben maar één verklaring: in de intimiteit van het gezin en de geborgenheid van eeuwenoude rituelen komt er ruimte voor dat ene ogenblik om naar God toe te gaan.

< Terug