Beloofd is beloofd

Bij Johannes 14,1-14

Meester Job vertelt zijn klas dat ze op schoolreisje gaan. Helemaal naar Antwerpen. En iedereen mag mee, belooft meester.

Wat een feest! De kinderen hebben er enorm veel zin in. Allemaal praten ze door elkaar en sommige kinderen willen gelijk naar huis om het te vertellen.

Dat kan natuurlijk niet, dus de meester probeert ze rustig te krijgen. ‘Nu allemaal zitten en stil zijn!’ buldert hij. De kinderen moeten erom lachen, want als meester Job buldert, zien ze aan zijn ogen dat hij helemaal niet echt boos is. Maar ze gaan wel zitten en worden wat stiller.

Op de dag van het schoolreisje staan alle kinderen klaar. Ze hebben een rugzak bij zich met boterhammen en een pakje drinken. En sommige hebben nog spelletjes en een boek voor onderweg.

Dan komt er een bus aangereden. Alleen… het is een klein busje. Daar kunnen maar tien kinderen in. En er zitten er dertig in de klas.

Hoe moet dat nou? De kinderen raken een beetje in paniek. Marco besluit de leiding te nemen. ‘Hé jongens, we kunnen niet allemaal mee, da’s duidelijk. Dus ik stel voor dat alleen de jongens meegaan.’ Alle jongens juichen, maar de meiden pikken het natuurlijk niet. Marieke heeft een beter idee:

‘Alleen kinderen die niet misselijk worden in de bus mogen mee.’ Dat klinkt best redelijk, want wat heb je er nou aan als iemand gaat overgeven in de bus? Siets doet ook een duit in het zakje. ‘Ik vind dat alleen de oudste kinderen mee mogen, want die snappen het beste waar het over gaat.’ En Carola stelt voor om een wedstrijd te doen: wie wint, mag mee.

Wat zou jij doen als je in die klas zat? Wat zou je zeggen?

Het wordt een heel kabaal, daar op het schoolplein. Dan komt meester Job eraan. ‘Wat is hier aan de hand?’ vraagt hij. De kinderen vertellen over de te kleine bus.

Meester Job zucht eens diep. ‘Jongens, ik heb toch beloofd dat jullie allemáál mee mogen? Kijk daar komen de andere busjes al aan. Je weet toch dat ik doe wat ik beloof?’