In een eerder artikel besprak Bernd Hirschfeldt het Joodse begrip lashon hara – de ‘kwade tong’, oftewel kwaadspreken over anderen. Maar wat als we het eens omdraaien? Bestaat er in de Joodse traditie ook een term voor goed spreken over anderen – misschien zelfs als positief gebod? Jazeker! Maak kennis met lashon hatov: de ‘goede tong’. Een begrip waar veel minder over geschreven wordt, maar dat des te meer te zeggen heeft.

‘Miserere mei,’ zo begint psalm 51 in het Latijn. Deze boetepsalm is in de christelijke traditie nauw verbonden met Aswoensdag. Gregorio Allegri (1582–1652) schreef een beroemd geworden toonzetting van deze psalm, met de legendarische ‘hoge c’, voor de viering in de Sixtijnse Kapel in Rome. In protestantse gemeentes in Nederland is het houden van een kerkdienst op Aswoensdag de laatste decennia in opkomst.

Naar aanleiding van het recente onderzoek dat door Nederlandse kranten onder leden en ex-leden van de rooms-katholieke kerk werd gedaan, schreef ik een opiniestuk waar ik veel reacties op kreeg. Mijn pleidooi: Katholiek-zijn kun je alleen maar autonoom. Het staat voor een levenshouding die juist verschil in mening mogelijk maakt. Terecht de vraag: wat bedoel ik met die houding en die autonomie?

Links en rechts schieten de podcasts als paddenstoelen uit de grond. Ook voor de theologie biedt dat kansen. Zo werd vorige week de podcast ‘Dit is de Bijbel’ aangekondigd, waarin David Boogerd met theologisch specialisten in gesprek gaat over de Bijbel, op een laagdrempelige manier. De podcasts duren zelfs een half uur: veel langer dan de korte dagelijkse meditaties die de EO via de podcast ‘Eerst dit’ aanbiedt en die in een enorme behoefte voorzien.

Een baard als een bucolisch landschap. Maar vooral een woeste, grijze krullenkop met uitwaaierend haar die hem een eeuwig jongensachtig uiterlijk geeft. Krachtig kijkende, heldere ogen, een tikje ondeugend. Reinhold Messner werd in september tachtig jaar. Hij mist dan wel zeven tenen en drie vingertopjes die hij door bevriezing in de bergen is kwijtgeraakt, toch bruist hij nog altijd van leven.

Bidden is populair. Het woord wordt niet alleen in de mond genomen door mensen met een religieus achtergrond en evengoed spreken seculiere mensen over ‘bidden voor iemand’; ze doen dat op het moment dat de mogelijkheden van wetenschappelijke instrumenten ophouden. Het is opvallend hoe vaak de woorden hebben geklonken bij mensen die Peter R. de Vries het goede toewensen kort na de moordaanslag en er nog hoop op overleven was.

Wat betekent bidden voor jou? Met die vraag stapte Martine Meijers binnen bij de Christusgemeente aan de Bextraat in Antwerpen. Geloof en gebed zijn al eeuwenlang met elkaar verweven. Het woord bidden komt van het Latijnse precor, dat ‘verzoeken’ of ‘vragen’ betekent. Of het nu gaat om lofprijzing, een smeekbede of een zegen: bidden is voor veel gelovigen een manier om contact te maken met God. Maar wat betekent het nog in deze tijd? Martine sprak met Marije Huiting en David Pierre.

Sommige auteurs weten een titel aan hun boek mee te geven die direct de aandacht trekt. Vorig jaar verscheen er een boek van de Amerikaanse auteur en spreker Phylicia Masonheimer. Ze gaf het boek de titel ‘Stop Calling Me Beautiful: Finding Soul-deep Strength in a Skin-deep World’.

Weet jij nog hoe de grond er in je omgeving uitzag toen je opgroeide? Waar ik ben opgegroeid, in Malawi, was de grond meestal rood of bruin of iets daartussenin. Ik heb lang gedacht dat alle grond in de wereld die kleuren had. Daarom waren er dingen die ik als ‘normaal’ beschouwde. Ik verwachtte bijvoorbeeld dat modder overal ter wereld rood of bruin was en dat je overal ter wereld, als je naar de grond keek, ook stof zou zien.