De Openbaring van Johannes is vanuit de optiek van de christelijke canon en de leespraktijk een christelijk geschrift. Maar hoe is dat vanuit het perspectief van de auteur en de […]

Het ‘opgegraven land’ geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. De geschiedenis van het Heilige Land is nog lang niet volledig geschreven en de relatie met de Bijbel is complex. Iedere […]

Het boek Daniël, geschreven in de Hellenistische periode en waarschijnlijk verworteld in tradities uit de Perzische tijd, beschrijft hoe JHWH aan het einde der tijden zal ingrijpen. Het bevat bovendien een invloedrijke beschrijving van hoe de gestorvenen aan het einde der tijden opnieuw tot leven gewekt zullen worden: de eschatologische opstanding van doden. Deze voorstelling zal voor het vroege christendom van groot belang blijken. Waar komt deze gedachte vandaan en hoe letterlijk moeten we die beschrijving in Daniël nemen?

Van 2014 tot 2020 vond aan de Universiteit Utrecht en Tilburg University een onderzoeksproject plaats dat deze kwestie vanuit een originele invalshoek benaderde: door te kijken naar parabels in zowel de vroeg-christelijke als de vroeg-joodse traditie. Dit project, Parables and the Partings of the Ways, stond onder leiding van Eric Ottenheijm, judaïcus en bijbelwetenschapper aan de Universiteit Utrecht. Het recente boek ‘Parabels: Onderricht van Jezus en de Rabbijnen’ komt voort uit dit project en geeft een breed publiek toegang tot – een deel van – de resultaten.

Hoewel ik soms aarzel om het toe te geven is er echt iets tijdloos in de Tyndale/ King James vertaling. Generaties lang bood die een gezamenlijke voorraad aan verwijzingen en toespelingen, waar in dit opzicht alleen Shakespeare mee te vergelijken is.

Beste jonge vrienden, Als jullie mijn Bijbel zouden zien, zou het best kunnen dat jullie raar opkijken: wat… is dat de Bijbel van de paus? Zo’n oud, beduimeld boek? Jullie zouden me een nieuwe kunnen geven, eentje van duizend dollar misschien wel, maar die zou ik niet willen.

Bijbel en media. Twee grote woorden, waarbij in ieder geval het laatste woord gezien moet worden als een containerbegrip. Er bestaat geen scherp afgebakende betekenis en om toch een beetje […]

Soms word je gewaarschuwd op het internet: ‘De volgende beelden kunnen als schokkend worden ervaren’. Soms is er geen waarschuwing en zit je voor je het weet via een nieuws-site te kijken naar een groepsverkrachting die als livestream op Facebook te volgen is geweest.

Van alle bijbelse figuren die Paulus in zijn brieven noemt – Adam, Eva, Sarah, Hagar, Mozes, David – krijgt Abraham duidelijk de meeste aandacht. Naast een aantal korte verwijzingen (Romeinen 9,7 en 11,1; 2 Korintiërs 11,22) gaat Paulus in twee langere stukken (Romeinen 4 en Galaten 3) in op de betekenis die Abraham heeft.