Is hoop naïef of juist wijs? Gaat hoop altijd samen met optimisme? En moeten we per se hoopvol zijn? Geestelijk begeleider Jan Venderbos las het boek Hoop van historicus Philipp Blom en Hoopvol pessimisme van filosoof Mara van der Lugt. Hij leert dat er moed nodig is om hoopvol te blijven en dat er naast greenwashing ook zoiets als hopewashing bestaat.

De aarde wordt aangetast en grote groepen mensen zijn op drift, verjaagd van hun geboortegrond. Anderen vrezen hun komst. In Meer dan het leven maakt Erik Borgman duidelijk dat ook in deze situatie het christelijk geloof uitzicht biedt. Zijn woorden klinken even weerbarstig als stimulerend. Telkens wordt onze hoop gewekt en worden wij op onze mogelijkheden aangesproken. Wie zich opent voor de bron van een ‘meer dan het leven’, wordt vrij van angst en moedeloosheid, vrij voor en in verlangen en liefde.

What is hope? Hope is commonly presented as a feeling—an expectation regarding a future that instills a sense of gladness. Whatever happens, things will somehow turn out well. Who would fail to appreciate being offered something that is hopeful? Yet the person who extends hope does not do so on the basis of some superior knowledge about what awaits another; rather, hope is a gesture of support, a performative speech act.

Als Jezus in de laatst uren die Hij doorbrengt met zijn leerlingen aan tafel zit, maakt Hij zich vooral zorgen over hen. Hij wil dat ze hun geloof niet verliezen. Ze hebben reden om moed te houden, omdat Hij de wereld al overwonnen heeft.

Bidden kun je overal, op elk moment. In de oudheid was dat anders. Daar waren plaatsen die ‘heilig’ waren en waar een taboe op rustte: zo’n plaats was de woon- […]

Evolutie en schepping Pierre Teilhard de Chardin werd gefascineerd door de wording van het leven op aarde. Hij stelde de vraag naar de zin van de ontwikkeling van de aarde […]

Op 8 september werd in de prachtige Victorkerk te Apeldoorn een studiemiddag belegd over Maria. Onder meer Bisschop Gerard de Korte, prof. Marcel Sarot, dr. Hanna Rijken reageerden op het boek ‘Maria. Icoon van genade’.

Ik neem deze weken als theoloog-blogger zo voor mijzelf de vrijheid om eens voorzichtig wat te bezinnen op publieke theologie: theologie die zich actief begeeft op het publieke terrein van sociale structuren, recht, politiek, wetenschap, enzomeer. Deze keer de vreemde gewaarwording dat maatschappelijke discussies steeds meer gekoppeld worden aan (groeps)identiteit. Dat wil zeggen: mensen verbinden hun persoonlijke maatschappelijke inbreng meer en meer met een pleidooi voor de erkenning van een bepaalde sociale groep.

Menig preekhoorder voelt de tijdgeest knagen aan het eigen geloof in God. De secularisatie is te voelen in de kring van gezin, familie en vrienden. En af en toe kruipen de geloofsvragen ook onder onze eigen huid. Daar komen de zorgen bij over de gevoelde polarisatie in het maatschappelijk verkeer. Deze preek doet een poging om in onze tijd met zijn vele vragen een bemoedigend woord te spreken zonder de ingewikkeldheden te ontkennen of marginaliseren.