Kort na de val van de Sovjet-Unie begonnen twee Amerikaanse politicologen een analyse van de nieuw ontstane wereldorde met ‘a tale of two worlds’: een verhaal over twee werelden. ‘One part is zones of peace, wealth, and democracy. The other part is zones of turmoil, war, and development.’1 Deze stelling was polemisch bedoeld: de auteurs wilden een tegenwicht bieden aan het wijdverbreide gevoel, kort na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, dat chaos het wereldtoneel regeerde.

Dromen waarin een Bron, een Aanwezigheid, God de dromer iets wil zeggen, zijn van alle tijden. Oude verhalen, de Bijbel en kerkvaders nemen dromen serieus. Hedendaagse gelovigen zijn dat besef kwijtgeraakt. Barbara Koning geeft veel voorbeelden en handvaten om met dromen om te gaan.

In een van de allereerste monografieën over de christelijke doop gebruikt Tertullianus een prachtige metafoor: ‘Wij worden, als kleine vissen naar het voorbeeld van onze grote Ichtus Jezus Christus, in […]

Over eenzaamheid in Psalmen Tijdens het Internationaal Kamermuziekfestival onlangs in Den Haag was ik op weg naar een concertuitvoering in de Paleiskerk. Ik passeerde het bronzen beeld van koningin Wilhelmina. […]

Over Dirk Monshouwer Op 11 november 2009 ben ik samen met Jan Engelen het archief van de beginjaren van Interpretatie af gaan leveren bij het Historisch Documentatiecentrum voor het Nederlands […]

Kan anders denken over God goed zijn voor de aarde? Arine Benschop vindt bij theologe Sallie McFague de oproep om ons God zó voor te stellen dat zorg voor de aarde en eerbied voor alle aardse wezens vanzelfsprekend worden.

Hoe beleven pluimveehouders hun geloof als er vogelgriep uitbreekt op hun bedrijf? Jan Sterrenburg interviewde een aantal boeren: God heeft het toegelaten.

De spanning uithouden en luisteren … Eeuwout Klootwijk bespreekt de inhoud van de nieuwe synodenota over relaties met Joden en Palestijnse christenen. Wat ging aan deze beleidsnota voor de komende jaren vooraf?

Het zou een treurig boek moeten zijn. Aarnoud van der Deijl heeft zoals iedereen de kerk zien krimpen. Valt die ontwikkeling nog tegen te houden? Of moeten gelovigen afscheid nemen van het idee dat kerken in deze samenleving ooit nog van betekenis kunnen zijn?