Column Haas

… en geel!

In de week dat we op de redactievergadering brainstormen over ‘groen geloven’, maakt mijn eigen kerk (ik noem geen namen) het me knap moeilijk. Ze wenst onderscheid te blijven maken tussen het homo- en het heterohuwelijk. Stoom uit mijn oren! Dezelfde week komt de kerkenraad met een belachelijk voorstel en zondag bij het koffiedrinken na de dienst schiet een opmerking van een medegemeentelid me in het verkeerde keelgat. Ik geloof niet groen – ik geloof me groen en geel!

Mijn ergernis zakt pas als ik bedenk dat ik niet in het instituut kerk geloof, noch in de plaatselijke gemeente, noch in wel k uniek gemeentelid dan ook. Ik geloof in Gód – niet in zijn representanten op aarde. En God heeft niets met groen en geel van doen. En ook niet met blauw en rood. Pimpelpaars met een gouden randje dan? Nee, ook niet. God is meer alle kleuren van de regenboog. Hoewel: dat is tegenwoordig ook weer zo politiek correct. Bah. Dat is God geloof ik ook niet. Zou God kleurloos zijn? Dat is al beter, maar het klinkt weer zo grijzemuizerig.

Dan maak ik kennis met een nieuwe bewoner van het hospice waar ik werk. Vrijwel meteen komt hij ter zake. Hij gaat sterven, maar bang is hij niet. Op de operatietafel, lang geleden, heeft hij een visioen gehad, zoals hij het zelf noemt. ‘Christus kwam me tegemoet. Uit zijn hart kwam zo’n ongelooflijk sterk licht, dat alles overstraald werd. Niets bestond meer. Alles werd erin opgenomen. Dat beeld heeft me eens en voor altijd verzoend met de dood. Ook ik word straks opgenomen in dat licht. En daarin is niets meer, ook geen pijn.’ Ik val stil. Zit ik kleurtjes te zoeken voor God? Wat een onzin. In Gods licht valt, mét alle onderscheid, elke kleur weg. Ook mijn groen en geel.

Marga Haas is theologe en redactielid van Open Deur (zie www.margahaas.nl).