Menu

Premium

De dodenbezweerster uit Endor

1 Samuel 28

In 1 Samuël 28 waagt de bijbelschrijver zich aan een heikel onderwerp. Hij wil nog eenmaal een confrontatie tussen de profeet Samuël en koning Saul in zijn verhaal opnemen, bedoeld als vervolg op hoofdstuk 15. Maar hoe dit te realiseren, wanneer in 25:1 reeds de dood van Samuël is gemeld? Een dodenbezweerster moet uitkomst brengen. Necromantie behoort echter tot de vormen van waarzeggerij die in de Thora worden verboden. De bijbelschrijver mocht daarom voor necromantie geen reclame maken, maar de dodenbezweerster moet wel succes hebben met haar kunsten. De echte Samuël moet nog eenmaal aan koning Saul gaan uitleggen wat er staat te gebeuren, zodat de lezer zal weten wat het lot van een staatshoofd is die meent straffeloos met Gods gebod te kunnen schipperen – het onderwerp van hoofdstuk 15. De schrijver lost het dilemma op door de necromantie wel te beschrijven, maar niet in detail te treden. Het nadeel van deze aanpak is dat hierdoor in de voortgang van het verhaal enkele hiaten zitten die exegeten al tweeduizend jaar hebben beziggehouden.

Lees het hele artikel

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken