Menu

Premium

De enige zoon van een weduwe

Lucas 7:12b

Wie zorgen er voor jullie? (Let goed op of er misschien kinderen uit een eenoudergezin bij zijn, of uit een pleeggezin of kindertehuis.) Wie kunnen er nog meer voor je zorgen?

Heb je nog een opa en oma, of één van de twee? Weet je ook wie voor hen zorgt?

Meestal zijn opa en oma erg blij dat ze kinderen hebben die naar hen omkijken. Die kinderen die voor opa en oma zorgen, zijn jouw papa en mama. Dat lukt niet altijd, want soms wonen opa en oma veel te ver weg, maar dan kun je wel opbellen of mailen of chatten.

Weet je wat mantelzorg is? (Eerst de kinderen laten zoeken naar het antwoord.)

Iemand die voor een ander zorgt die hulp nodig heeft.

Straks horen we een verhaal over een verdrietige mevrouw, een weduwe, iemand die niemand meer heeft die voor haar zorgt. Zou Jezus haar kunnen helpen?

Bij de voorbede

Oudere kinderen steken de kaarsen aan.

We steken een kaars aan voor wie niemand heeft.

Allen: Dat we naar hen omkijken. We steken een kaars aan voor kinderen en grote mensen die te weinig te eten hebben.

Allen: Dat we hen uitnodigen aan tafel. We steken een kaars aan voor mensen die niet terug kunnen naar hun eigen land.

Allen: Dat we hen niet in de kou laten staan. We steken een kaars aan voor kinderen die gepest worden, voor kinderen die leven in angst.

Allen: Dat we opkomen voor wie het zelf niet kan.

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken