De normaalste zaak van de wereld?

Elke geboorte is een wonder voor ouders en dierbaren. Tegelijk is er één ding dat alle mensen met elkaar verbindt: dat iedereen een keer geboren is. Zo is ook Jezus geboren: de Zoon van God. Zijn geboorte was enerzijds niets bijzonders. Maar misschien is het kerstfeest daarom juist wél heel bijzonder – omdat het zo gewoon en herkenbaar is.

Als een kind geboren wordt, weet je nog niet wat voor mens het zal worden. Geen kind is hetzelfde. Iedereen is anders en ieder kind heeft een eigen weg te gaan. Zoals ook Jezus een geheel eigen weg ging. Wat dat betreft opnieuw niets bijzonders en eigenlijk heel normaal. Was Jezus daarmee een gewoon kind zoals alle andere kinderen? Dat brengt ons bij de vraag wat ‘gewoon’ is. En of dat wel bestaat, een normaal, gemiddeld kind.

Doe maar gewoon

Als een kind geboren wordt met een uitdaging of bijzondere gave, wordt dat vaak al in de eerste levensjaren zichtbaar. Dit kind is ‘anders’ dan andere kinderen. In de Bijbel lezen we niet veel over de jonge jaren van Jezus. Interessant is dat er bijvoorbeeld in de Koran wel verhalen staan over de jeugd van Jezus. Interessant is ook dat je leest dat de broers en zussen van Jezus zich soms zorgen maakten over hun broer. Ze voelden klaarblijkelijk dat er iets was met deze jongen. Ze waren geneigd bij het ‘normale’ te bepalen: ‘Doe maar gewoon broer! Niet van die gekke dingen alsjeblieft!’

Het maakt uit waar je geboren wordt

Op elk belangrijk document staat die ene plek, je geboorteplek. Je wortels liggen daar, zelfs als je later duizenden kilometers verder je leven opbouwt. De plaats van geboorte blijft een anker in je verhaal. Ook de omstandigheden doen ertoe: thuis geboren of in een ziekenhuis, in rust of in haast, met warmte of zorgen. Dat raakt niet alleen het kind, maar ook de ouders. Soms diep, soms blijvend. Nog altijd sterven te veel moeders en kinderen omdat hun wieg stond in armoede, met gebrek aan zorg, in vergeten hoeken van de wereld.

Het beeld van een stal, een kribbe, de eenvoud van die nacht – hoe prachtig het ook is afgebeeld – herinnert ons aan de kwetsbaarheid waarin Jezus werd geboren. En aan de velen die vandaag hun eerste adem halen in stilte, eenvoud, armoede en soms in oorlog.

Een onzekere toekomst is van alle tijden

We leven in een tijd waarin de toekomst voor onze kinderen als extra onzeker wordt ervaren. Zelfs in een veilig en welvarend land waar we meestal genoeg te eten hebben en in rust kunnen slapen. Ook Jezus werd geboren in een tijd vol onzekerheid. Zijn leven werd al bedreigd toen Hij een baby was. Het verhaal gaat dat andere jonge kinderen in die tijd, bewust en gericht, werden vermoord. Zijn ouders zagen geen andere optie dan te vluchten. Zij zochten hun heil ergens anders. Zoals ook nu miljoenen mensen op de vlucht zijn. Velen vluchten om hun kinderen een veilige plek te bieden. Ook wat dat betreft is het kerstverhaal eigenlijk het verhaal van zoveel andere, hele gewone, en allemaal ook hele bijzondere kinderen. Jezus is in die zin ook bijzonder en gewoon tegelijk. De Zoon van God – geboren als mens. Vleesgeworden in een broze werkelijkheid. Zoals die waarin ook nu talloze kinderen opgroeien.

Kinderen krijg je

Jezus werd geboren en liefdevol ontvangen door zijn moeder. En ook door Jozef, zijn aardse vader. Zij kregen deze baby. Een ongepland maar welkom geschenk. Zij gingen een weg met het wonder van het nieuwe leven dat zich vervolgens aan Jezus en ook aan hen openbaarde. Ouders van een gewoon en bijzonder kind. Zoals ieder kind een unieke ziel heeft gekregen. Een eigen melodie van bijzonderheid en eenvoud. Wanneer je dit kunt omarmen, zie je in elk kind het kostbare geschenk van God – uniek, en toch wonderbaarlijk gewoon.