De schat in de woestijn

Bij Jesaja 35,1-10 en Psalm 146

Verhaal

Vier vrienden zitten bij de stadspoort. Niemand heeft werk voor ze, dus ze moeten wel bedelen. Eén van de vrienden kan niet horen, één kan niet praten, één kan niet lopen en één kan niet zien. Maar ze begrijpen elkaar uitstekend.

Nummer één en twee praten in gebaren met elkaar, en nummer drie zegt dat aan nummer vier. En als nummer vier praat, gebaren de andere twee dat voor de vriend die niet kan horen.

Zo horen ze op een dag dat Johannes de Doper gevangen is genomen. Er gaan geruchten over het waarom. Johannes zou in de woestijn een schat verborgen hebben en hij wil aan de koning niet zeggen waar!

‘Als wij eens gingen zoeken,’ zeggen de vrienden tegen elkaar, ‘dan hoeven we nooit meer te bedelen en wonen we in een huis als iedereen.’ De vriend die niet kan horen en de vriend die niet kan praten nemen in een draagdoek de vriend die niet kan lopen tussen zich in. Die leidt met een stok de blinde om hobbels en kuilen heen.

Bij de rietoever van de Jordaan stampt een colonne soldaten van de koning langs op zoek naar de schat. Daarna stormt een groep begerige rovers voorbij.

‘Zouden wij nog een kans maken?’ vragen de vrienden elkaar. Maar de man die niet kan horen doet net of hij het niet begrijpt en loopt gewoon verder.

In de woestijn zien ze naast de weg soldatenlaarzen liggen, bebloede helmen en kapotte kleren. Dat is het werk van leeuwen, dat zie je zo! Verderop liggen de knuppels van de rovers en verscheurde vodden van wat ze hadden gedragen.

Duidelijk het werk van beren!

‘Linksaf!’ gebaart de lamme.

In de rotswanden zit een doorgang. Daarachter zien ze een vlakke rivierbedding met een smal stroompje in het midden. Onder een boomstronk is een groot hol. Eindelijk een eigen huis om in te wonen! Ze vinden honing in een bijennest.

Een zwerm sprinkhanen ploft neer. Mmm, die gaan ze barbecueën!

Vraag

Wat denk jij: vinden de vier vrienden de schat in de woestijn of niet?