De stamboom van Anando

Bij Matteüs 22,41-46

Anando is erg verdrietig. Hij moet voor school een stamboom maken. Dan schrijf je op wie je vader en moeder zijn, en dan wie hun vader en moeder zijn, dus jouw opa’s en oma’s, en zo steeds verder.

Maar dat kan Anando helemaal niet. Want hij weet niet wie zijn vader en moeder zijn. Toen hij klein was, is hij geadopteerd. Maar die mensen konden ook niet voor hem zorgen en toen kwam hij in een tehuis. Daar woont hij nu, in de groep, met een paar andere kinderen.

Jan, de groepsleider, ziet dat Anando verdrietig is en vraagt wat er is. ‘Stomme stamboom!’ zegt Anando. ‘Ik weet niet wat ik op moet schrijven en straks gaat de juf allemaal moeilijke vragen stellen.’ Hij begint te huilen. ‘Ik heb geen vader en moeder, ik ben gewoon niemands kind.’

Hoe zouden jullie Anando troosten? Wat zou je doen en wat zou je zeggen?

Jan weet een prachtig antwoord. Luister maar:

‘Anando,’ zegt hij, ‘ik weet ook niet wie je vader en moeder zijn. En dat is erg verdrietig. Maar ik weet wel wie jíj bent. Jij bent Anando, een kind van God.’

Anando kijkt verbaast. Dat klinkt mooi! Hij droogt zijn tranen af en schrijft heel groot op zijn stamboom: Anando – dubbele punt – kind van God!

De volgende dag op school praten ze in de klas over de stambomen. Als Anando aan de beurt is, laat hij de juf zijn blaadje zien. Even lijkt het alsof ze iets wil vragen. Maar dan zegt ze, met een grote lach op haar gezicht: ‘Dat is de mooiste stamboom die ik ooit gezien heb, Anando. En je hebt helemaal gelijk: jij bent een kind van God!’

De andere kinderen weten niks meer te zeggen of te vragen. Wauw.