Op de koffie

Sommige mensen zie ik regelmatig in de kerk maar spreek ik bijna nooit. Daarom maak ik een afspraak om eens langs te komen.

Met plezier vertellen ze over hun kinderen, werk en vrijwilligerswerk. Ze hebben beiden een duidelijke mening over wat er gebeurt in de stad en in de wereld.

Daar hebben ze woorden genoeg voor. Op het moment dat het gaat om hun eigen geloof vallen ze stil. Niet omdat ze niet willen, maar omdat hun de woorden lijken te ontbreken.

Voor mijn gevoel ontbreekt het ze aan ‘geloofstaal’. Ze benoemen het zelf ook wel een beetje, geloof ís er gewoon, als vaste en vertrouwde basis in hun leven. Net als de kerkgang en hun kerkelijke betrokkenheid. Wat zou je daar nog meer over moeten zeggen?

Geloof ís er gewoon, als vaste en vertrouwde basis in hun leven

Vanuit wat zij vertellen over kerk en gemeente, komen we bij wat voor hen belangrijk is. En dan gaat het om gemeenschap, om de kinderen van de kindernevendienst, die een boel gezelligheid meebrengen en over de organist, die alle registers open trekt. Er klinkt plezier in hun vertellen als het gaat om al dit praktisch zichtbare. Ze voelen zich thuis in de gemeente.

Als ik zo bij ze aan de koffie zit, hebben beiden niet de behoefte om woorden te zoeken voor hun eigen geloof. Ze hebben ook geen bijzondere vragen. Zo samen aan de koffie, dat waarderen ze. Gewoon even tijd om het mooie en het lastige te benoemen van wat er speelt in de gemeente. Meer verwachten ze volgens mij ook niet in dit gesprek.

Soms zijn we in de kerk zo druk met alles wat we willen, alles wat moet, dat er maar heel weinig ruimte is voor dit gewone gesprek. Hoe vaak kom je binnen bij mensen waar ‘niets’ aan de hand is? Deze mensen zijn niet oud, ze zijn niet jong, ze zijn niet kwetsbaar en ik kom ze ook niet vragen voor een vrijwilligerstaak.

Gewoon op bezoek, zonder aanleiding, zo vaak zijn dit de bezoeken, die als eerste wegvallen in alle drukte. En toch, samen gemeente zijn is iedereen proberen te zien! Welke ruimte maak je voor deze groep mensen? Een antwoord heb ik niet, iedere keer neem ik me voor om vaker ‘gewoon’ even langs te gaan. Want zo wil ik gemeente zijn, ook met aandacht voor hen waar niets bijzonders is! Met elkaar blijven we zoeken naar hoe we deze bezoeken toch op de agenda houden en niet als eerste laten vallen, als we minder tijd en menskracht hebben dan gehoopt!