Geloof wordt werkelijkheid
Bij Joël 2,28-32 en Johannes 20,19-23
geloven is doen
een omhelzing, een zoen
geloven is zingen met al je kracht
geloven is iets wat je niet verwacht
vol geestkracht en vuur
gaan mensen hand in hand
ze wensen elkaar vrede
echt waar, in ieder land
Om te beginnen hier in de kerk… U mag elkaar groeten en vrede wensen. Suzanne gaat morgen op Pinksterkamp. Het is een groot avontuur met kinderen die ze niet kent. Het zijn kinderen uit twaalf verschillende landen. Ze gaan spelletjes doen uit elk land. Ze gaan sporten. En ze gaan uit elk land een lied leren zingen. ‘Ik heb nog wat voor je,’ zegt mama, als Suzanne haar tas inpakt. ‘Kan er niet meer bij, mijn tas is propvol,’ zegt Suzanne. Mama geeft een klein plastic zakje. Het voelt heel licht aan. ‘Het zijn veertjes uit het duivenhok van opa. Met zijn pijnlijke rug heeft hij er een heleboel opgeraapt. Je kunt aan elk kind een wit veertje geven. Het is een teken van vrede.’ Dat weet Suzanne wel, ze heeft een papieren vredesduif in haar kamer hangen. Suzanne die zo druk en enthousiast haar tas aan het inpakken was, wordt er stil van. ‘Wat lief van opa,’ zegt ze, en ze doet het zakje met veertjes in het voorvakje van haar rugzak. ‘Geef opa maar een dikke zoen van me,’ zegt Suzanne. Nu wordt het zeker een super kamp.
In de Bijbel wordt de Geest van God over de mensen uitgestort. Het is alsof ze in vuur en vlam komen te staan en helemaal enthousiast worden. Ze zijn blij en willen iedereen over Gods liefde vertellen. De mensen krijgen kracht en hoop om te blijven geloven en te blijven werken aan vrede.
