Het rotte dwingt tot vernieuwing
Vandaag gaat Stephan Sanders in NRC Handelsblad in op de betekenis van het nieuwe boek van de Vlaamse kerkjurist Rik Torfs. Het katholieke geloof is Torfs ernst. Ondubbelzinnig stelt hij: ‘ik geloof in de opstanding’, en hij prijst de kerk als ‘een van de laatste plekken in onze samenleving waar het verrijzenisgeloof wordt beleden. Soms hortend, dat ongetwijfeld.
Ondertussen weet Torfs dat zijn titel als provocatie kan worden opgevat, zo schrijft Sanders. Hij schrijft immers speciaal over de Rooms-Katholieke Kerk, ‘dat bijna 2000 jaar oude Instituut, met al zijn geloofsartikelen, tradities en kunstuitingen, die de laatste jaren vooral bekend staat als de kerk van het misbruik.’ Torfs ontkomt er dus niet aan om het ‘rotte’ in de kerk te benoemen, maar dit falen levert in zijn ogen humus op om de christelijke boodschap beter in de praktijk te brengen.
Stephan Sanders ziet de Vlaming Rik Torfs als de evenknie van de Nederlander Herman Finkers, ‘even blijmoedig, ruimhartig, en even serieus in zijn geloofsopvatting.’ Sanders eindigt zijn bespreking met de ontboezeming dat het juist de geest van mensen als Torfs en Finkers is die hem het laatste beslissende zetje hebben gegeven om zichzelf katholiek te noemen.
N.a.v. De kerk is fantastisch van Rik Torfs
