Diaconaat
Is Nes Ammim een vorm van christelijke presentie die nog steeds gedragen wordt door Nederlandse kerken? De verlegenheid rond ‘Israël’ is toegenomen en Israël heeft als vakantieland of pelgrimsbestemming een steeds negatiever imago. Van steun aan Israël is in protestantse kerken weinig sprake meer – zo steunt Kerk in Actie, de diaconale tak van de PKN, vooral Palestijnse minima in de Gazastrook.
In Woord & Dienst van maart 2023 reageerde Elise Kant op het driejaarlijkse armoedeonderzoek dat kerken en kerkelijke organisaties in januari van dit jaar publiceerden. Ze roept de kerken en kerkelijke organisaties op om uit hun bubbel te stappen en zichzelf niet als verlosser te zien. Hieronder een reactie.
In 2023 bestaat de staat Israël 75 jaar. De Israëlische viering van het jubileum is de avond van 25 april tot zonsondergang op 26 april. In Israël wordt jaarlijks de onafhankelijkheid gevierd op 5 iar van de joodse kalender; dit jaar valt dat op 25 en 26 april. In 1948 viel de dag op 14 mei; waar in Nederland het jubileum van de staat Israël wordt gevierd, zal daarom 14 mei worden aangehouden.
Uit het nieuws weten we er allemaal van: er is een schrijnend tekort aan woonruimte voor statushouders. Wellicht weet u ook van het initiatief van ‘De Thuisgevers’. Hier leest u er meer over, misschien wel ter inspiratie… er zijn nog veel plekken nodig!
In 1979 kwam gevangenispredikant Jan Eerbeek op het idee om opvang te organiseren voor ex-gevangenen. Toen er een naam verzonnen moest worden, viel de keuze op Exodus. Na de bevrijding uit Egypte moest het Hebreeuwse volk veel tegenslagen overwinnen. Ook de tocht van (ex)- gedetineerden gaat met vallen en opstaan.
Wat betekent de huidige inflatie voor wie leven op en onder de armoedegrens? Welke rol kunnen kerken spelen bij armoedebestrijding? Thijs Tromp wijst op een paradigmaverandering.
Opvang van asielzoekers lijkt de tegenstellingen in de samenleving te versterken. Sybrand van Dijk vertelt over de hulp die in Roden en elders geboden wordt. Maar de onzekerheid blijft …
Zomaar het relaas over een periode van acht jaar van een echtgenote van een hulpprediker die dertig jaar dienst deed in Noord-Celebes, Indonesië. Een dagboek dat Lien Langevoort begon nadat zij, na elf dienstjaren, haar oudste twee kinderen naar Nederland bracht, nog een jaar bij hen bleef en ze daarna achterliet. Het dagboek wordt ingeleid met een historische beschrijving van de familie Langvoort-Besselaar door samenstellers Ruijs en Tom van de End. Het dagboek is eenvoudig geschreven. Soms in de vorm van schrijven aan haar twee kinderen, dan noemt ze haar man Pa. Soms gewoon, als aantekeningen voor haarzelf. Over hoe ze in de loop der jaren steeds meer van haar man is gaan houden. Ze schrijft zonder aanhef, en in 1902 regelmatiger dan in het laatste jaar.
Samen met mijn vrouw bezocht ik haar in een van de asielzoekerscentra in Nederland. Ze kreeg niet zo lang geleden eindelijk een status – een ‘positief ’ zoals ze dat zelf aangaf – na een ingewikkelde procedure bij de IND.
