Een plek onder de zon?
Wat daar aan vooraf is gegaan en wat dat op emotioneel vlak met zich mee heeft gebracht, laat zich niet in een paar woorden beschrijven. Daar is een column ook niet de plek voor. Al helemaal niet als je bedenkt dat het feit dat ze eigen huis en haard verliet, te maken heeft met een duidelijke reden die het noodzakelijk maakte haar moederland te ontvluchten en in een vreemd land haar toevlucht te zoeken. Een vreemd land, waarin je je ontheemd voelt, omdat je de taal niet spreekt en de cultuur niet kent. Een vreemd land, waar men jou als vreemdeling ziet en ook zo kan behandelen.
Dit nummer van TussenRuimte heeft als thema ‘een plek onder de zon.’ Welke plek heeft zij? En heeft ze daarbij ook zelf een stem? Ja, ze heeft een status. Ze mag in Nederland blijven.
Ze mag hier een bestaan opbouwen. Maar waar?
De gang van zaken is dat het COA, nadat iemand een status heeft gekregen in de procedure van de IND, een woonplaats aanwijst: een gemeente in Nederland die voor huisvesting moet zorgen en waar je naartoe dient te verhuizen. Vaak – weer – heel ergens anders, zodat voorzichtige contacten die opgebouwd werden rond het asielzoekerscentrum, waar je ten tijde van de procedure soms maanden of zelfs jarenlang verbleef, weer doorbroken worden.
In die fase zit ze nu. Ze wacht op wat het COA zal zeggen. Welke gemeente in Nederland zal het worden? Waar zal haar een plek gewezen worden om te wonen? Het kan maar zo nog maanden duren, gezien het grote woningtekort in Nederland.
Samen met mijn vrouw bezocht ik haar op haar kamer in het asielzoekerscentrum waar ze nu verblijft. Onder haar bed lag het grootste deel van haar bezittingen. Ze ontving ons met de haar eigen gastvrijheid – overdadig. We voelden ons welkom!
Toen we weer naar huis reden, voelde ik me beschaamd.
Jan van ’t Spijker is docent Missiologie en evangelistiek aan de Theologische Universiteit Apeldoorn en redactielid van TussenRuimte.
