Geloof

In dit laatste artikel bij het thema ‘Karaktervorming in de kerk’ een terugblik en conclusie uit de voorgaande beschouwingen. Hoe vullen ze elkaar aan en belichten ook verschillende aspecten? En meer dan dat, wat doen we eraan op, voor onze eigen geloofspraktijk én voor die in onze gemeenten?

Maakt ons lidmaatschap van en meedoen in de kerk iets uit voor wie we zijn (geworden)? Kunnen anderen iets aan ons zien en merken? Daarover gaat dit themanummer en hier eerst deze inleiding op dat thema.

Meer en meer gaan lijken op Jezus Christus – met deze bijbelse woorden geeft Paulus aan dat geloof te maken heeft met karaktervorming. Hoe overtuigd Paulus daarvan ook is, in de geloofspraktijk van ons en onze gemeenten is er weinig aandacht voor. Té weinig, vindt Richard Saly, die ons via enkele concrete vragen naar ‘Paulus’ passie’ leidt…

Geloven had vanouds vooral van doen met dogma’s en overtuigingen. Vandaag is het belangrijk dat de kerk mensen helpt om concrete vormen en praktijken in te oefenen, die hen helpen om christen te zijn en als christen te leven. Over die vormen, praktijken en hulp gaat het in dit artikel.

Juist in deze individualistische tijd kunnen we persoonlijke groei zoeken en vinden door ons te verbinden met anderen. Dat klinkt wellicht tegenstrijdig, maar is het dat ook?

Leven in een gemeenschap met arm en rijk is niet altijd romantisch, denkt Frank Mulder, maar het is toch het goede leven. Zoiets als waarheen bijbelwoorden ons wijzen te gaan, Gods Koninkrijk…

Gisteravond was ik op een introductieavond voor nieuwe raadsleden, met als thema ‘integriteit’. We behandelden enkele veel voorkomende dilemma’s voor raadsleden, zoals (schijn van) belangenverstrengeling en omgaan met vertrouwelijke stukken, het wel of niet aannemen van geschenken, &c. Aan het eind bespraken we een hypothetische MeToo-casus: stel je voor dat een medewerkster van de griffie jou vertelt dat ze lastig gevallen wordt door een raadslid.

Mirjam van der Vegt neemt je volgens de methode uit de kloostertraditie , de lectio divina, mee door een heel divers bijbels bomenbos. 50 dagen van bezinning en rusten bij God vormgegeven in boek en gesproken meditaties.

Het begint al met de eerste zin uit het eerste bijbelboek Genesis: ‘Toen God begon met scheppen, was de aarde woest en doods.’ ‘Woest en doods’ is in het Hebreeuws tohoe wavohoe. Spreek dat hardop uit, en met een beetje fantasie hoor je de gure wind over de verlaten vlaktes loeien.