Geloof

Si leeheg ioom nee dlerew ed tad fooleg ki. Deze woorden lijken onzin. Letters die zomaar op het papier zijn gegooid. Chaos dus. Maar als u het zinnetje omgekeerd leest, staat er: ik geloof dat de wereld een mooi geheel is. Achter die op het eerste gezicht chaotisch opgeschreven letters blijkt een logica te zitten. Geen chaos dus.

Op zoek naar een gedicht dat van opstanding getuigt, kwam Bas van der Graaf uit bij Guillaume van der Graft. Deze dichter negeert niet de ervaring van leegte en dood in onze wereld.

Cursief over Linda (29) jaar. Ze is afgelopen najaar gevallen met de fiets. Daarbij liep ze een flinke hersenschudding op. De eerste weken had Linda veel hoofdpijn. Ook was ze snel duizelig. Ze kon bijna niets doen, enkel rusten en een beetje ‘rondscharrelen in en om het huis’. Linda hoopte dat ze met een paar weken wel weer aardig opgeknapt zou zijn. Maar het herstel duurt veel langer dan gedacht. Inmiddels is de val vijf maanden geleden. Nog steeds wordt Linda door verschillende klachten beperkt in haar doen en laten.

In deze rubriek komen (chassidisch) joodse parabels en wijsheden, sprookjes en legenden aan de orde die vaak bijzondere levenslessen bevatten. Goochem is een leenwoord uit het Jiddisch: slim, geslepen. Verwant aan de Hebreeuwse woorden chacham (wijs mens) en chochmah (wijsheid).

Vanochtend maakte ik een wandeling met God. Ik verlangde al enige tijd naar meer contact met Hem. Ik ben zo druk geweest. Ik vind het moeilijk om rustig met Hem te praten. Een wandeling rond de Sloterplas geeft me de tijd en ruimte om rustig te worden en echt met God te spreken. Ik verlang ernaar dat Hij van zich laat horen.

Uit: Brieven aan mijn peetzoon. Vierde doopverjaardag: 27 oktober 2006 Beste Laurie, Intussen woon je alweer een jaar in Durham in North Carolina en hebben we elkaar een beetje leren […]

Met techniek geven we ons leven, het leven van anderen en delen van de natuur, vorm. En die vormgeving gaat ver; zonder techniek is onze samenleving ondenkbaar. Veel van onze huizen zijn niet individueel verwarmd, maar gebruiken gemeenschappelijke voorzieningen zoals aardgas om bewoonbaar te zijn. En zonder de bijbehorende digitalisering van grote delen van onze gegevens, kunnen we ook niet meer als samenleving functioneren.

We leven in donkere tijden. De wereld wordt steeds donkerder. Alles lijkt buiten proporties, verloren, alles valt uit elkaar. Is er voor iedereen een plek onder de zon? Cláudio Carvalhães breekt een lans voor ‘theopoëzie’ die juist ontstaat ‘in de nacht’ en ingezet wordt als een strijdbaar lied van liturgie: om God te vinden in een wereld van ‘afgedankten’.

Stephan Sanders (1961) verrijkte de taal met ‘God-schaamte’. De titel van het boek alleen al maakt nieuwsgierig. Ook legt de schrijver er meteen zijn kaarten mee op tafel: een openhartig boek over zijn tastende en groeiende geloof in God. Een Zuid-Afrikaanse vader en Nederlandse moeder en via ‘de nonnen’ (kindertehuis) in een liefdevol rooms-katholiek adoptief gezin opgegroeid. Zolang hij ‘iets praktisch’ kon ‘doen’ in de kerk voelde hij zich er thuis: zingen in kinderkoor, fluitspel. Secularisatie, de onstuimige jaren zeventig, met veel lawaai ‘uit de kast’ komen als homoseksueel: hij werd – mijn woorden – een evangelist van het ongeloof en seksuele vrijheid. Zo was dat vroeger.