Michel Houellebecq en de bijbelse apocalyptiek
Zowel Les particules elementaires (1998) als Plateforme (2001) lijken – evenals overigens Lanzarote (2000) – een opmaat te vormen voor Houellebecqs recente enmeest intrigerende werk, La possibilité d’une île1(2005). Op indringende en methodische wijze zet hij de lijn van het slot van Les particules elementaires voort. Elementen uit Plateforme (met name seksualiteit) en Lanzarote (naast seksualiteit de aanwezigheid van een sektarische gemeenschap op het eiland Lanzarote) spelen ook een rol, maar hier gaat het bovenal om het perspectief van een nieuwmenselijke gemeenschap die enkele millennia na de tijd van de lezer existeert – met de kanttekening, dat het begrip ‘gemeenschap’ eerder een term is die bij de ‘oude’ menselijkheid past.
In dit artikel gaan we na, hoe Houellebecq gebruik maakt van de bijbelse apocalyptiek. Drie niveaus worden daarbij onderscheiden: een formeel niveau van overnemen van namen en citeren van bijbelteksten; een methodologisch niveau (Houellebecq schrijft als het ware vanuit het einde); en een inhoudelijk niveau.
