Column Op maandag 1 juni om half twee ’s middags zat ik met mijn oudste zoon in de theetuin van café De Klomp in Vilsteren. De terrassen waren anderhalf uur eerder open gegaan en dan kon De Klomp niet achterblijven. En Jan en ik ook niet. Maar toen ik daar zat, met mijn uitstekend klaargemaakte glaasje ice tea, dacht ik wel: ‘Is dit nou het goede leven? Heb ik hier nou werkelijk zo naar gesnakt?’ Antwoord: nee. Ik had immers in de coronaweken ervoor, als het weer ernaar was, op mijn balkon precies diezelfde ice tea gedronken, ook met Jan.
Het volledige artikel lezen?
Dit artikel is voor Basis- en Premium-leden.
Log in en lees verder. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 6.700 artikelen over levensvragen, spiritualiteit, opinie en maatschappij en verdiep je in wat geloof en theologie betekenen voor het leven van vandaag.
Bekijk Basis & Premium >
InloggenLid worden