Pepermuntje

Bij Johannes 1,1-14

Tim gaat niet zo vaak naar de kerk. Maar met Kerst gaat hij altijd, met opa en oma. Hij zit dan gezellig tussen hen in en als de dominee lang gaat praten, krijgt Tim een pepermuntje.

Vandaag duurt de preek een beetje lang, vindt Tim. Ze hebben al heel veel mooie kerstliederen gezongen. Die kent Tim van school. Maar nu is de dominee al een tijd aan het praten over ‘woord’ en ‘licht’ en over Johannes. Tim vindt het maar raar. Hij dacht dat het vandaag over Jezus zou gaan. Met Kerst vier je toch dat Jezus is geboren?

Als ze de kerk uit lopen, vraagt Tim het aan opa. Die probeert het uit te leggen. ‘Je hebt gelijk, Tim. Het ging vandaag niet over het bekende kerstverhaal met de herders en zo. Maar dit hoort óók bij Kerst. Je moet weten dat Johannes… blablabla…’ Tim hoort het al niet meer. Opa praat net zo moeilijk als de dominee.

Oma ziet dat Tim niet meer luistert en geeft hem een vette knipoog. En een pepermuntje. Net als Tim het in zijn mond wil stoppen, ziet hij op de hoek van de straat een vrouw staan. Ze vraagt of mensen geld voor haar hebben.

Opa wil er langs lopen, maar Tim blijft staan. Geld heeft hij niet, maar hij geeft zijn pepermuntje aan de vrouw.

‘Geweldig!’ roept oma ineens. ‘Tim heeft het veel beter begrepen dan jij, opa. Die woorden zijn mooi, hoor, maar Jezus was een mens. Hij deed goede dingen, die wij ook kunnen doen. En Tim doet net als Jezus. Hij geeft wat hij heeft. Dat zouden meer mensen moeten doen…’

Opa kijkt eerst een beetje beteuterd. Maar dan slaat hij zijn armen om Tim en om oma heen. ‘Mijn kerstengeltjes,’ zegt hij lachend, ‘als ik jullie toch niet had…’