We waren op de begraafplaats en alles was gezegd wat gezegd moest worden. We zouden weggaan. Toen stapte de kleindochter van de overledene naar voren. Ze had het syndroom van Down ... ‘Opa is in de hemel’, zei ze, ‘applaus!’ We stonden allemaal met grote ogen te kijken, met een glimlach, een beetje ongemakkelijk. Het meisje keek bozig naar ons: ‘Opa is in de hemel... Applaus voor opa!’ Iemand begon te klappen. Anderen volgden, eerst aarzelend, maar steeds guller. Al gauw stond iedereen te applaudisseren, voor opa die nu in de hemel was. De kleindochter was tevreden, ze stond te
Het volledige Premium-artikel lezen?
Dit artikel is voor Premium-leden.
Log in en lees onbeperkt alles op Theologie.nl. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 11.500 artikelen, waaronder verdiepende vakinhoud, preekschetsen, exegeses, kindermomenten en preekvoorbeelden.
Bekijk Premium >
InloggenLid worden