Renovatie
Mw. drs. G. Kramer-Hasselaar is bezoekmedewerkster in de kerk en psychologe. Zij is lid van de redactie van Ouderlingenblad
In onze wijk is de woningcoöperatie een groot aantal huurhuizen aan het renoveren. Een grondige operatie. De huizen krijgen nieuwe ramen en uit de gevels wordt asbest verwijderd. Binnen worden de badkamer en de keuken vernieuwd. Voor de bewoners is het ongetwijfeld fijn als het straks allemaal klaar is, maar nu ondervinden ze er veel spanning door. Verschillende bewoners hebben slapeloze nachten, en sommigen in ons bezoekteam inmiddels ook.
Bij Renate (78 jaar) ben ik de afgelopen tijd een paar keer op bezoek geweest. Ze ziet enorm op tegen de verbouwing. ‘Als ze met je huis bezig zijn, kun je er niet wonen. Alles ligt overhoop. De woningcoöperatie zorgt wel voor vervangende woonruimte, maar verder moeten we alles zelf regelen.’ Renates huis is over zes weken aan de beurt. Volgende week hoort ze waar ze tijdelijk kan wonen. ‘Dat huis is gemeubileerd, maar ik moet wel mijn eigen bed meenemen. Geen idee hoe ik dat moet doen.’ Renate is alleen, ze heeft geen kinderen. Wel vriendinnen maar die zijn allemaal ook op leeftijd. ‘Er komt zoveel bij kijken,’ zucht Renata. ‘Alles in mijn eigen huis moet ingepakt of afgedekt worden tegen het stof. Straks, als ik weer terug kom, wacht er een enorme schoonmaak en moet ik alles weer inruimen.’
Ik heb heel erg met Renate te doen, en naast haar zijn er anderen in hetzelfde schuitje. Sommigen hebben familie of anderen om te helpen. Maar er zijn meerdere mensen die geen helpers hebben. Renate vindt het fijn dat ik met haar meeleef. Toch lijkt enkel luisteren en bemoedigen mij in deze situatie te schamel. Hier is concrete hulp nodig!
In overleg met anderen uit het wijkteam nodigen we diaken Mariska uit voor gezamenlijk beraad. Hoe kunnen we met elkaar wijkbewoners hier doorheen helpen? Mariska vertelt dat de diaconie van de problemen weet en er aan werkt. ‘Samen met een collega-diaken ga ik morgen met de woningcoöperatie en de gemeente praten. Wat kunnen zij doen? We zullen aandringen op goede hulp voor de bewoners. Wat er aan hulpvragen overblijft, kan de diaconie verzorgen. We hebben een paar handige vrijwilligers die we bij incidentele klussen kunnen inschakelen.’ Mariska en ik gaan volgende week naar Renate om een en ander af te spreken. Ik voel me alvast opgelucht. Het komt goed!
