Premium

Reus met vlooien

Bij Lucas 17,1-10

Deze perikoop van Lucas bestaat uit minstens vier kleinere fragmenten. Ervan uitgaande dat Lucas hier niet klunzig verschillende restjes op een hoop wilde vegen, heb ik in onderstaande vertelling naar een innerlijk zinvol verband gezocht.

Verhaal

Reus Gorp woont op een rots bij de zee. Reus Gorp is enorm groot, zoals te verwachten is bij een reus. Hij heeft ook vlooien. Twaalf stuks. Soms zitten ze in zijn baard, soms in het haar op zijn hoofd, soms zitten ze onder zijn oksels of op nog andere plaatsen van zijn lijf. Als de vlooien honger hebben, bijten ze Gorp ergens in zijn reuzenlichaam. Maar ze hebben geleerd om dat wel voorzichtig te doen. Ze hebben eens een verhaal gehoord van andere vlooien die op een reus zaten. Zij waren onvoorzichtig en beten de reus zo vaak en zo veel als ze wilden. Die werd gek en sprong in zee. De reus verdronk en de vlooien ook. Kijk, dat willen deze vlooien niet! Maar ja, als je honger hebt… Ze moeten toch ook eten. Dan bijt er toch wel eens een vlo in Gorp. ‘Laat dat!’ bast dan zijn donderende stem. Gorp is een goeiige reus. Hij springt niet gelijk in zee. Zelfs als ze hem zeven keer op een dag bijten, doet hij het nog niet. ‘Jullie zijn uiteindelijk ook maar vlooien. Die kunnen niet anders,’ bromt hij. ‘Dat is waar,’ zeggen de vlooien. ‘Maar als we ons best deden en we zouden alle twaalf tegelijk bijten, dan sprong je toch wel in zee, toch?’ ‘Ja, dan wel. Beslist!’ gromt Gorp. ‘Ja, maar dat doen we niet hoor!’ piepen de vlooien benauwd.

‘Nu we het de hele tijd over eten hebben… Ik heb eigenlijk ook wel honger,’ bekent Gorp.

‘Nou, dan moeten we naar de markt!’ beslissen de vlooien. En daar op de markt doen de vlooien hun mooiste kunstjes. Ze dansen en maken een koprol en tellen tot tien. De mensen zijn verrukt over het vlooientheater en geven Gorp eten. Dertig broden, vijftig kazen en… honderd appels. En dan zit Gurp eindelijk vol. ‘Dank je wel, vlooien,’ zegt Gorp, terwijl hij voorzichtig zijn rechteroksel krabt. ‘O, dat stelt niks voor, hoor, Gorp. Echt niks te danken.’ En tevreden bijten ze voorzichtig in Gurp. Net niet te veel.